22 ตุลาคม
นักบุญ ยอห์น ปอล ที่ 2 พระสันตะปาปา

22 ตุลาคม นักบุญ ยอห์น ปอล ที่ 2 พระสันตะปาปา

( St John Paul II, Pope )

พระสันตะปาปา ยอห์น ปอล ที่ 2 ทรงเป็นหัวหน้าพระศาสนจักรคาทอลิก และทรงปกครองรัฐวาติกันตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 ถึง ค.ศ. 2005 พระองค์ทรงได้รับเลือกสู่ตำแหน่งพระสันตะปาปาโดยการลงคะแนนเสียงของบรรดาพระคาร์ดินัลในปี ค.ศ 1978 พระองค์ทรงเป็นผู้สืบตำแหน่งต่อจากพระสันตะปาปา ยอห์น ปอล ที่ 1 ซึ่งทรงอยู่ในสมณสมัยได้เพียง 33 วันเท่านั้น

ทรงกำเนิดมาในวันที่ 18 พฤษภาคม ปี ค.ศ. 1920 ที่เมือง Wadowice ประเทศ Poland พระนามเดิมคือ Karol Jósef Wojtyla ทรงได้รับการบวชเป็นพระสงฆ์ในปี ค.ศ. 1946 เป็นพระสังฆราชแห่ง Ombi ในปี ค.ศ. 1958 และได้เป็นพระอัครสังฆราชแห่ง Krakow ในปี ค.ศ. 1964 ทรงได้รับการแต่งตั้งเป็นพระคาร์ดินัล โดยนักบุญ ปอล ที่ 6 พระสันตะปาปา ในปี ค.ศ. 1967 และในปี ค.ศ.1978 ได้ทรงรับตำแหน่งพระสันตะปาปา ถือเป็นพระสันตะปาปาองค์แรกที่ไม่ใช่ชาวอิตาลีที่สืบทอดกันมาเป็นเวลา 455 ปี

พระองค์ทรงอยู่ในสมณสมัยมากกว่า 26 ปี ทรงเป็นพระสันตะปาปาที่ครองสมณสมัยยาวนานที่สุดเป็นลำดับที่สาม พระองค์ทรงเพียรพยายามอย่างมากที่จะมีส่วนสำคัญในการส่งเสริมความเข้าใจกันระหว่างประเทศต่างๆ และระหว่างศาสนาต่างๆด้วย พระองค์ทรงเดินทางไปเยี่ยมประเทศต่างๆทั่วโลกอย่างมากมาย ทรงเดินทางไกลมากกว่าการเดินทางของพระสันตะปาปาองค์อื่นๆทั้งหมดมารวมกัน พระองค์ทรงแผ่อิทธิพลไปยังพระศาสนจักรท้องถิ่นให้รณรงค์ต่อต้านการกดขี่ทางการเมือง และทรงวิพากย์เรื่องวัตถุนิยมของชาวตะวันตก พระองค์ยังทรงออกมากล่าวขอโทษต่อกลุ่มต่างๆที่ชาวคาทอลิกในอดีตได้กระทำผิดต่อพวกเขา พระองค์ทรงรื้อฟื้นความสัมพันธ์ของพระศาสนจักรคาทอลิกกับบรรดาผู้นับถือศาสนายิว ศาสนาอิสลาม และพวกออร์โธด๊อกซ์ตะวันออก ส่วนทางด้านการเมืองนั้น พระองค์ทรงได้ชื่อว่ามีส่วนช่วยให้การปกครองระบอบคอมมิวนิสต์ล่มสลายในประเทศโปแลนด์บ้านเกิดของพระองค์ และต่อๆมาในประเทศคอมมิวนิสต์ที่อยู่ในทวีปยุโรปทั้งหมด

ในขณะเดียวกันพระองค์ทรงยืนยันปกป้องคำสอนของพระศาสนจักรในเรื่องต่างๆ เช่น เรื่องสิทธิที่จะมีชีวิต การคุมกำเนิดตามแบบธรรมชาติ การถือศีลโสดของบรรดาสมณะ ฯลฯ ซึ่งถึงแม้ว่าพระองค์ได้ทรงสนับสนุนการปฏิรูปพระศาสนจักรตามแนวทางของสังคายนาวาติกันที่ 2 แต่คนส่วนรวมก็มีความเห็นว่าโดยทั่วๆไปพระองค์ยังทรงเป็นนักอนุรักษ์นิยมในการตีความ

พระองค์ทรงเป็นหนึ่งในบรรดาผู้นำโลกที่เดินทางมากที่สุดเป็นประวัติกาล ทรงเสด็จไปเยี่ยมเยียนถึง 129 ประเทศในระหว่างอยู่ในสมณสมัย ทรงถือว่าเป็นส่วนหนึ่งในหน้าที่ของพระองค์ ในการที่จะทรงเน้นเป็นพิเศษถึงกระแสเรียกสากลให้ไปสู่ความศักดิ์สิทธิ์ พระองค์ทรงสถาปนาบุญราศีถึง 1,340 องค์ (ในจำนวนนี้มีบรรดาบุญราศีมรณสักขีชาวไทยด้วย – ผู้แปล) และทรงสถาปนานักบุญถึง 483 องค์ มากกว่าบรรดาพระสันตะปาปาที่ดำรงตำแหน่งก่อนพระองค์ห้าศตวรรษนำมารวมกัน

ในส่วนที่เกี่ยวข้องกับประเทศไทย พระองค์ได้ทรงพระกรุณาแต่งตั้งยกฐานะพระอัครสังฆราช ไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู ประมุขคริสตชนอัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ ขึ้นเป็น พระคาร์ดินัล ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ ค.ศ.1983 และเป็นพระคาร์ดินัลองค์แรกของไทย ยิ่งกว่านั้น พระองค์เสด็จเยือนประเทศไทยระหว่างวันที่ 10-11 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 เมื่อเสด็จมาถึงทรงก้มลงจูบผืนแผ่นดินไทย (- ผู้แปล)

พระสันตะปาปา ยอห์น ปอล ที่ 2 สิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 2 เมษายน ค.ศ. 2005 ทรงได้รับการสถาปนาเป็นบุญราศีเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 2011 (วันอาทิตย์ฉลองพระเมตตา) โดยพระสันตะปาปา เบเนดิกต์ ที่ 16 และทรงได้รับการสถาปาเป็นนักบุญเมื่อวันที่ 27 เมษายน ค.ศ. 2014 (ซึ่งตรงกับวันอาทิตย์ฉลองพระเมตตาเช่นกัน) โดยพระสันตะปาปา ฟรังซิส โดยกำหนดวันฉลองของนักบุญ ยอห์น ปอล ที่ 2 พระสันตะปาปา คือวันที่ 22 ตุลาคม ซึ่งตรงกับวันที่พระองค์ขึ้นปกครองพระศาสนจักรในตำแหน่งพระสันตะปาปานั่นเอง

(เรียบเรียงโดย คุณพ่อ วิชา หิรัญญการ เมื่อวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 2019
Sources : ค้นคว้าจาก Google, Wikipedia, Britannica, หนังสือ พระคาร์ดินัล ไมเกิ้ล มีชัย กิจบุญชู 2 กุมภาพันธ์ 2526, หนังสือ สมเด็จพระสันตะปาปา จอห์น พอล ที่ 2 เสด็จเยือนประเทศไทย 10-11 พฤษภาคม 2527)

แม่พระประจักษ์ที่น็อค

แม่พระประจักษ์ที่น็อค

ปี 1879 แม่พระทรงประจักษ์ที่น็อค

ในหมู่บ้านน็อค เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 1879 ตอนเย็นฝนได้เทลงมาจากท้องฟ้า พระนางพรหมจารีมารีย์ได้ประจักษ์มาพร้อมกับนักบุญยอเซฟ นักบุญยอห์น ผู้ประพันธ์พระวรสาร และลูกแกะพระเจ้า การประจักษ์ได้เกิดขึ้นประมาณ 20.00 น. ที่หลังคาหน้าจั่วของวัด

เจ้าหน้าที่พระศาสนจักรได้ยอมรับการประจักษ์ที่หมู่บ้านน็อค ได้มีการสร้างวัดถวายแด่แม่พระ ปัจจุบันมีประชาชนกว่า 1.5 ล้านคนจากทั่วโลกมาแสวงบุญที่น็อคทุกๆปี

บุญราศีสมเด็จพระสันตะปาปายอห์นปอลที่ 2 และบุญราศีคุณแม่เทเรซาแห่งกัลกัตตาได้เคยมาสวดภาวนาในวัดแม่พระประจักษ์ ติดกับหลังคาหน้าจั่วของวัดเก่า ที่นั่นตั้งรูปพระแม่มารีย์ นักบุญยอเซฟ นักบุญยอห์น และลูกแกะพระเจ้า ทำด้วยหินอ่อน

พระราชินีแห่งประเทศไอร์แลนด์ทรงนิ่งเงียบ

โดย Una McManus จาก "Catholic Faith & Family" ฉบับวันที่ 13-26 สิงหาคม 2000

นี่เป็นเรื่องเล่าของชาวไอริช ในสมัยนั้นได้เกิดการอดอยาก ไม่มีมันฝรั่งกิน ไม่ใช่ข้าวยากหมากแพงที่รู้จักกันดีในปี 1847 แต่เป็นภัยอันตรายที่ได้ติดตามมา: ความหิวโหย, ความยากจน. หนี้สินพะรุงพะรัง, การถูกขับออกจากที่อยู่อาศัย, การอพยพออกนอกประเทศ, กำลังคุกคามประเทศไอร์แลนด์ ในปีนั้นฝนตกหนัก ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ได้ทำลายพีชพันธ์ธัญญาหาร โดยเฉพาะการเพาะปลูกมันฝรั่งอย่างสิ้นเชิง การขาดแคลนอาหารก็อุบัติขึ้นในปี 1879

น็อคเป็นหมู่บ้าน มีกระท่อมปูด้วยหลังคาจากและกำแพงทำด้วยปูนขาว วัดเป็นรูปกางเขน และโรงเรียนเล็กๆ 2 หลัง หลังหนึ่งสำหรับเด็กชาย และอีกหลังหนึ่งสำหรับเด็กหญิง ชาวบ้านเป็นคนศรัทธา ยากจน และสุภาพอ่อนโยน

ในหมู่บ้านน็อคเมื่อวันที่ 21 สิงหาคม 1879 ตอนเย็นฝนได้เทลงมาจากท้องฟ้า พระนางพรหมจารีมารีย์ได้ประจักษ์มาพร้อมกับนักบุญยอเซฟ นักบุญยอห์นผู้ประพันธ์พระวรสาร และลูกแกะพระเจ้า
การประจักษ์ได้เกิดขึ้นประมาณ 20.00 น. ที่หลังคาหน้าจั่วของวัด ชาวบ้าน 20 คนได้เห็นภาพประจักษ์ ทั้งนี้ชาวบ้าน 15 คนได้เป็นสักขีพยานอย่างเป็นทางการ กลุ่มชนที่ได้เห็นแม่พระประจักษ์มีตั้งแต่เด็กๆจนถึงคนสูงอายุ

พระนางมารีย์ไม่ได้ตรัสแม้แต่คำเดียว ทรงยืนตัวตรง บนพระเศียรมีมงกุฎทองคำ พระนางยกพระหัตถ์ทั้งสองขึ้นสูงระดับหัวไหล่ ทรงจ้องมองท้องฟ้าข้างบน เหมือนเข้าภวังค์

ทางซ้ายมือของพระนางมีนักบุญยอเซฟกำลังพนมมือในท่าสวดภาวนา ศีรษะของท่านก้มเล็กน้อยไปทางพระนาง ทางขวามือใกล้กับพระนาง มีนักบุญยอห์นสวมชุดพระสังฆราช มือข้างหนึ่งถือพระคัมภีร์และอีกข้างหนึ่งยกขึ้นเหมือนกำลังเทศนาอยู่ ทางขวามือของนักบุญยอห์น ลูกแกะพระเจ้ายืนอยู่บนแท่นเปล่าๆ มีไม้กางเขนอยู่ข้างหลัง มีทูตสวรรค์และดวงดาวปรากฎอยู่บนท้องฟ้า

เป็นเวลานาน 2 ชั่วโมง สักขีพยานการประจักษ์ได้สวดสายประคำ หรือสวดภาวนาอย่างเงียบๆ จนกระทั่งรูปภาพอันสว่างไสวเจิดจ้าจากสวรรค์ ได้อันตรธานหายไป

ข่าวแม่พระประจักษ์ได้แพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว ฝูงชนได้เดินทางมาชุมนุมกันที่หมู่บ้านเล็กๆ คนหูหนวก ตาบอด และพิการ ได้รับการรักษาหายจากโรค ในเวลาแห่งการทดลองความทุกข์ร้อนได้รับการบรรเทา โดยความหวังที่ว่าสิ่งดีงามกำลังมาเยือนเขาทั้งหลาย
ในไม่ช้า เจ้าหน้าที่พระศาสนจักรได้ยอมรับการประจักษ์ที่หมู่บ้านน็อค ได้มีการสร้างวัดถวายแด่แม่พระ ปัจจุบันประชาชนกว่า 1.5 ล้านคนจากทั่วโลกมาแสวงบุญที่น็อคทุกๆปี

บุญราศีสมเด็จพระสันตะปาปายอห์นปอลที่ 2 และบุญราศีคุณแม่เทเรซาแห่งกัลกัตตาได้เคยมาสวดภาวนาในวัดแม่พระประจักษ์ ติดกับหลังคาหน้าจั่วของวัดเก่า ที่นั่นตั้งรูปพระนางมารีย์ นักบุญยอเซฟ นักบุญยอห์น และลูกแกะพระเจ้า ทำด้วยหินอ่อน

ภาพประจักษ์แห่งหมู่บ้านน็อคเป็นการเตือนประชากรของพระเป็นเจ้าเรื่องการไถ่บาปมนุษยชาติ ที่มีศีลมหาสนิทเป็นจุดศูนย์กลางแห่งชีวิต พระนางมารีย์นำเราไปพบพระบุตรของพระนาง พระเยซูเจ้า ลูกแกะพระเจ้า ถูกฆ่าเป็นเครื่องบูชาถวายแด่พระบิดาเจ้า และบัดนี้พระองค์ทรงกลับคืนชีพและมีชัยชนะต่อปิศาจและความตาย พระองค์ทรงประทานพระกายและพระโลหิตของพระองค์ ในรูปปังและเหล้าองุ่น เป็นอาหารหล่อเลี้ยงวิญญาณเรา

การประจักษ์ของพระแม่มารีย์ ณ สักการสถานแห่งน็อค แม่พระไม่ได้ตรัสข้อความใดดังเช่นที่ทรงเตือนในการประจักษ์ที่อื่น นักวิชาการได้ตีความว่า พระนางเพียงแต่เตือนเราให้ระลึกถึงสมบัติล้ำค่าที่เราได้ครอบครองอยู่แล้ว พระนางประจักษ์มาท่ามกลางเราเพื่อยืนยันว่า พระนาง คือ มารดาของเรา ทรงอยู่ใกล้ชิดความทุกข์ร้อนของเรา สวดภาวนากับเราและเพื่อเรา บางทีพระนางอาจจะบอกเรามากกว่านั้น

ชาวบ้านน็อคซึ่งแม่พระได้มาประจักษ์ เจริญชีวิตอย่างธรรมดา ไม่เหมือนพวกเรา เขาไม่ได้จมอยู่ในข่าวสาร ตั้งแต่ตื่นจนเข้านอน
เขาไม่มีแผ่นป้ายใหญ่โตโฆษณาขายสินค้าหรูหรา, การพาณิชย์ข่าวสาร, นิตยสารมีหน้าปกเป็นเงามันสวยงาม และอินเตอร์เนท
ด้วยเหตุนี้ ความเชื่อก็เกิดขึ้นอย่างง่ายดาย แต่พวกเราผู้ซึ่งดำรงชีวิตในยุคข่าวสารท่วมโลก บางครั้งอาจเรียนจากหมู่บ้านน็อค เราอาจจมอยู่ในข่าวสาร แต่เรากำลังแสวงหาความจริงหรือเปล่า? ลูกหลานของเราได้รับการฝึกฝนให้รู้จักใช้เครื่องคอมพิวเตอร์ แต่เขาทั้งหลายได้รับการอบรมสั่งสอนให้รู้จักปฏิบัติข้อความเชื่ออย่างดีหรือเปล่า?

บางที การนิ่งเงียบของแม่พระแห่งน็อคอาจบอกเราให้อยู่นิ่งๆ เข้าสมาธิในชีวิตประจำวันของเรา ถึงแม้เราอยู่ท่ามกลางชีวิตครอบครัวอันพลุกพล่าน ให้เรารำพึงถึงความจริงแท้ชั่วนิรันดรของพระคริสตเจ้า เราจำเป็นต้องเข้าภวังค์เหมือนอย่างที่พระนางได้ทรงดื่มด่ำกับการภาวนาที่น็อค แล้วความจริงก็จะจมลึกลงในดวงใจและจิตใจของเรา และแทนที่ข่าวสารประจำวัน สารของลูกแกะพระเจ้าจะเป็นแสงสว่างส่องทางเรา

บทนพวารพระแม่แห่งน็อค

21 สิงหาคม เป็นวันฉลองพระแม่แห่งน็อค นพวารเริ่มตั้งแต่วันที่ 14 ถึง 22 สิงหาคม

ข้าแต่พระแม่แห่งน็อค พระราชินีแห่งประเทศไอร์แลนด์
พระนางได้ประทานความหวังแก่ประชากรของพระนางในยามทุกข์ร้อน
และบรรเทาเขาทั้งหลายเมื่อเศร้าโศก
พระนางได้ดลใจนักแสวงบุญมากมายให้สวดภาวนา
ด้วยความวางใจ ต่อพระบุตรของพระนาง
ตามคำมั่นสัญญาของพระองค์: “จงขอ แล้วท่านจะได้รับ จงแสวงหา แล้วท่านจะได้พบ”
โปรดช่วยเราระลึกเสมอว่า เราทุกคนเป็นผู้แสวงบุญบนถนนที่ตรงไปเมืองสวรรค์


โปรดประทานแก่ข้าพเจ้าความรัก และความห่วงใย สำหรับพี่น้องของข้าพเจ้าในพระคริสตเจ้า
โดยเฉพาะคนที่อยู่กับข้าพเจ้า
โปรดปลอบใจข้าพเจ้าเมื่อเจ็บไข้ได้ป่วย อยู่ตัวคนเดียว หรือเกิดความกดดันในจิตใจ
โปรดสอนข้าพเจ้ามีส่วนร่วมในพิธีบูชามิสซาด้วยความศรัทธาอย่างแท้จริง
โปรดให้ข้าพเจ้ารักพระเยซูเจ้าในศีลมหาสนิทเพิ่มขึ้นทุกวัน
โปรดภาวนาเพื่อข้าพเจ้า บัดนี้และเมื่อจะตาย อาแมน

ภาพโมเซอิคแม่พระแห่งน็อค

ภาพโมเซอิคที่ใช้กระเบื้องโมเสคจำนวน 1.5 ล้านชิ้นมาประกอบกันกลายเป็นรูปภาพการประจักษ์ของแม่พระแก่คน 15 คนในประเทศไอร์แลนด์ ในปี 1879  ภาพนี้แสดงอยู่ในอาสนวิหารแห่งน๊อคในไอร์แลนด์

รูปภาพมีขนาด 46 x 46 ฟุต  ในพิธีมิสซาวันอาทิตย์ที่มีการเปิดผ้าคลุมรูปภาพ  พระอัครสังฆราช แห่งตวม( Tuam)  Michael Neary กล่าวว่า “เราขอขอบพระคุณพระเป็นเจ้าสำหรับวันอันน่ามหัศจรรย์นี้เมื่อเราเปิดผ้าคลุมรูปภาพโมเซอิคที่สวยงาม  ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการประจักษ์ของแม่พระได้อย่างงดงามที่สุด”

การประจักษ์เกิดขึ้นเมื่อเย็นวันที่ 21 สิงหาคม 1879  เมื่อคน 15 คนที่โบสถ์แห่งน็อคได้เห็นแม่พระ  นักบุญยอแซฟ  และนักบุญยอห์นอัครสาวกยืนอยู่ข้างๆพระแท่นที่รายล้อมด้วยเทวดาแห่งสวรรค์  มีไม้กางเขนและลูกแกะอยู่บนพระแท่น

หลังจากได้รับการรับรองจากวาติกันของความน่าเชื่อถือได้แล้ว  สื่อสารมวลชนก็ได้รายงานเรื่องราว  และน็อคก็ได้กลายเป็นสถานที่แสวงบุญสำคัญแห่งหนึ่งของโลก  ทุกวันที่จะมีผู้แสวงบุญราว 1.2 ล้านคนมาที่นี่ทุกปี

(ข้อมูลจากเวปไซด์สังฆมณฑลนครราชสีมา)
และ
http://catholic.egat.co.th/people/knock.htm
และ
จิตอิสระ

18 ตุลาคม
ฉลองนักบุญลูกา ผู้นิพนธ์พระวรสาร

18 ตุลาคม ฉลองนักบุญลูกา ผู้นิพนธ์พระวรสาร

(St. Luke, Evangelist)

ท่านเกิดที่เมืองอันทิโอก เมืองหลวงของซีเรีย มีอาชีพเป็นแพทย์ (เทียบ คร 4:14) เป็นผู้ให้คำปรึกษาแก่นักบุญเปาโลเรื่องโรคภัยไข้เจ็บของท่านในระหว่างการเดินทางแพร่ธรรมใหญ่ครั้งที่ 2 เดิมเป็นคนต่างศาสนา ได้กลับใจมารับความเชื่อโดยนักบุญเปาโล ดังนั้น จึงได้ร่วมงานกับนักบุญเปาโล ผู้เป็นอัครสาวกแห่งคนต่างศาสนา

ในระหว่างที่นักบุญเปาโลเทศนาอยู่ที่เมืองเธสะโลนิกา เอเธนส์ และโครินทร์ และระหว่างอยู่ที่เมืองเอเฟซัส 3 ปี นักบุญลูกาได้รับมอบหมายให้ไปประกาศพระวรสารกับชาวฟิลิปปี

หลังจากนั้น ได้กลับไปกรุงเยรูซาเล็มกับนักบุญเปาโล และต่อมาได้ไปเยี่ยมนักบุญเปาโลบ่อยๆช่วงที่ท่านถูกคุมขังที่เมืองซีซารียา อาจเป็นช่วงนี้ที่นักบุญลูกาเขียนพระวรสารช่วงต่อขยาย ที่นักบุญเยโรมกับนักบุญยอห์น คริสซอสตอม เรียกว่า พระวรสารของนักบุญเปาโล (St. Paul’s Gospel)

กล่าวกันว่าในการเขียนท่านได้รับการส่องสว่างจากนักบุญเปาโล และท่านก็บันทึกและตีความจากเรื่องเล่าด้วยปากเปล่า และจากการสอนคำสอนของนักแพร่ธรรมผู้ยิ่งใหญ่อย่างซื่อสัตย์ ในขณะที่เขียนพระวรสารของท่านนั้น พระวรสารภาษาอาราเมอิกของนักบุญมัทธิวแพร่หลายไปในกลุ่มคริสตชนแล้ว และท่านก็มีพระวรสารของนักบุญมาระโกอยู่ต่อหน้าท่านด้วย

เนื้อหาพระวรสารของนักบุญลูกาให้คุณค่าโดยเฉพาะเรื่องการเน้นความบริสุทธิ์แบบคริสตชน ความยากจน และความชื่นชมยินดี ภาพบรรยายที่ชัดเจนเรื่องทูตสวรรค์แจ้งสารแด่แม่พระ การเสด็จเยี่ยมเยียน การบังเกิดมา และช่วงปฐมวัยของพระเยซูเจ้าเหล่านี้ ท่านใช้เวลามากทีเดียวในการรวบรวมข้อมูล โดยเฉพาะจาก “บรรดาพยานที่เห็นด้วยตาตนเองตั้งแต่แรก” บางทีอาจจะได้ข้อมูลจากพระแม่มารีย์ด้วย และท่านได้รับคำเชื่อถือว่าเป็นผู้วาดภาพพระนางมารีย์พรหมจารีเป็นคนแรกด้วย

เนื่องจากท่านได้รับการศึกษาขั้นสูง จึงสามารถเขียนเป็นภาษากรีกที่ชัดเจนและสละสลวย และท่านก็เชื่อมเหตุการณ์ต่างๆให้เข้ากับประวัติศาสตร์ร่วมสมัย เพื่อเพิ่มความพร้อมให้ชาวกรีกที่มีการศึกษาดีๆ กลับใจมาสู่พระศาสนจักรที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่

ท่านเน้นความจริงเรื่องพระเมตตาและการอภัยโทษของพระที่แผ่ไปสู่สากลทั้งชาวยิวและชาวต่างชาติที่มามีความเชื่อในพระองค์ เช่น นิทานเปรียบเทียบเรื่องชาวสะมาเรียผู้ใจดี กับเรื่องลูกล้างผลาญ เป็นเรื่องที่นักบุญลูกาบันทึกไว้แต่เพียงผู้เดียว ( น่าสังเกตอีกว่า ท่านเอาใจใส่คนต่างชาติต่างศาสนา เช่น ท่านเป็นผู้นิพนธ์พระธรรมใหม่เพียงคนเดียวที่เอ่ยชื่อ นาอามาน ชาวซีเรีย ที่ได้รับการรักษาให้หายจากโรคผิวหนังร้ายแรงจากประกาศกเอลีชา ทั้งๆที่มีคนเป็นโรคแบบนี้อีกมากมายในชาติอิสราเอล [เทียบ ลก 4:27] ผู้แปล )

ช่วงที่นักบุญเปาโลถูกคุมขังที่กรุงโรม 2 ปี นักบุญลูกาก็มาอยู่เคียงข้างท่านอีก น่าจะเป็นช่วงเวลานี้ที่ท่านเขียนประวัติพระศาสนจักรสมัยแรกๆ ในหนังสือกิจการอัครสาวก

หลังจากมรณสักขีของนักบุญเปาโล เชื่อว่าท่านได้ไปที่ ดาลมาเทีย (ยูโกสลาเวีย) และตายที่เมือง เบโอเทีย (Boeotia) ประเทศกรีก โดยคาดว่าท่านได้เป็นมรณสักขี ต่อมาพระธาตุของท่านถูกย้ายกลับมาที่กรุงคอนสแตนติโนเปิล ปี 360

นักบุญลูกา เป็นองค์อุปถัมภ์ของ แพทย์ ศิลปิน คนต้มเบียร์ (ไม่น่าจะรวมถึงนักดื่มเบียร์) คนขายเนื้อ คนทำเครื่องแก้ว และเสมียน (พนักงานเอกสาร)

(ถอดความโดย คุณพ่อ วิชา หิรัญญการ จากหนังสือ Saint Companions For Each Day ; เขียนโดย A.J.M. Mausolfe และ J.K. Mausolfe)

บทเทศน์บทรำพึง
อาทิตย์ที่ 29 เทศกาลธรรมดาปี A

บทเทศน์บทรำพึง อาทิตย์ที่ 29 เทศกาลธรรมดาปี A

"ของของซีซาร์ จงคืนให้ซีซาร์ และของของพระเจ้า ก็จงคืนให้พระเจ้าเถิด"

หญิงสูงวัยคนหนึ่งหาเลี้ยงชีพด้วยการขายของเล็กๆน้อยๆ ในตลาด คนที่ซื้อของเธอนั้นเบียดบังเธอบ่อยๆ โดยการจ่ายเป็นเหรียญบุบๆ หรือเก่าๆ ซึ่งเธอก็จะรับไว้โดยไม่บ่น พยายามคิดว่าพวกเขาคงทำไปโดยไม่เจตนา ในตอนค่ำก่อนนอน เธอคุกเข่าภาวนาดังนี้ “ข้าแต่พระเจ้า ฉันได้รับเหรียญแย่ๆอย่างเงียบๆ โดยพยายามไม่ตัดสินพวกเขา ขอพระองค์โปรดรับฉันไว้โดยอย่าทรงตัดสินฉันเลย” พระเจ้าตรัสตอบว่า “เราจะตัดสินคนที่ไม่เคยตัดสินคนอื่นได้อย่างไร” พระวรสารของวันนี้ได้เล่าเรื่องพวกที่พยายามจับผิดพระเยซูเจ้า ด้วยเงินเหรียญที่ใช้เสียภาษี แต่กลับถูกทำให้เงียบเสียงลงด้วยเรื่องของเหรียญนั่นเอง (เรื่องเล่าจาก Sunday Seeds for Daily Deeds โดย Francis Gonsalves, S.J.)

ถ้าคุณเดินเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ของเมืองแมนเชสเตอร์ ในประเทศอังกฤษ แล้วขอให้เขานำไปแผนกเหรียญโรมัน คุณจะพบเหรียญมันวาวที่ย้อนกลับไปถึงสมัยของพระเยซูเจ้า เหรียญนั้นใช้ในอิสราเอลสมัยของพระเยซูเจ้า ชื่อของเหรียญนั้นคือเหรียญเงิน เดนารีอุส (silver denarius) เมื่อเห็นเหรียญนั้นคุณจะระลึกถึงเรื่องอุปมาในพระวรสาร เช่น เรื่องชาวสะมาเรียผู้ใจดี ที่นักบุญลูกาได้เล่าไว้ ว่าเขาให้เงินเจ้าของโรงเตี๊ยมไว้สองเหรียญเป็นค่าดูแลชายผู้เคราะห์ร้าย หรือเรื่องคนงานที่รับจ้างไปทำงานในสวนองุ่น ของนักบุญมัทธิวที่เล่าไว้ และเรื่องที่เกิดขึ้นในพระวรสารของวันนี้ นักบุญมัทธิวเล่าว่า พระเยซูเจ้าทรงขอดูเหรียญนั้น เพื่อจะทรงใช้ตอบโต้พวกเขาที่มีความประสงค์ร้ายต่อพระองค์ ถ้าดูเหรียญชัดๆ ด้านหน้าจะเห็นรูปของ ทีเบรีอัส ซีซาร์ (Tiberius Caesar) ซึ่งเป็นพระจักรพรรดิผู้ปกครองกรุงโรมในช่วงที่พระเยซูเจ้าทรงประกอบพระภารกิจต่อสาธารณชน และเป็นซีซาร์องค์เดียวกันที่นักบุญลูกาอ้างถึงในเหตุการณ์ที่ท่านยอห์น ผู้ทำพิธีล้างปรากฏตัวที่แม่น้ำจอร์แดนเพื่อทำพิธีล้าง (ลก 3:1) และด้านหลังของเหรียญเป็นรูปของพระนางลิเวีย (Livia) ผู้เป็นพระมารดาของทีเบรีอัส ซีซาร์ เป็นภาพพระนางประทับนั่ง พระหัตถ์ถือกิ่งมะกอกแห่งสันติภาพ (- เรื่องเล่าจาก Illustrated Sunday Homilies – Year A โดย Mark Link, SJ)

“ของของซีซาร์ จงคืนให้ซีซาร์ และของของพระเจ้า ก็จงคืนให้พระเจ้าเถิด” นี่เป็นคำตอบที่แหลมคม เป็นคำตอบที่เฉียบขาดของพระเยซูเจ้าต่อพวกฟาริสี และพรรคพวกของกษัตริย์เฮโรดที่พากันมาถามเพื่อจับผิดพระองค์ว่า การเสียภาษีแก่พระจักรพรรดิซีซาร์เป็นการถูกต้องหรือไม่

อันที่จริง พวกฟาริสีกับพรรคพวกของกษัตริย์เฮโรดใช่ว่าจะสนิทกันก็หาไม่ เพราะทั้งคู่มีจุดยืนทางการเมืองที่ต่างกัน พรรคพวกของกษัตริย์เฮโรดเป็นพวกที่สนับสนุนอำนาจของจักรพรรดิโรมัน ดังนั้น พวกเขายินดีอย่างเต็มที่ที่จะเสียภาษีให้กับพระจักรพรรดิ แต่พวกฟาริสีเป็นชาวยิวที่เคร่งครัด พวกเขาถือว่าพระเจ้าแต่พระองค์เดียวที่ทรงเป็นกษัตริย์ ดังนั้น เขาจึงยินดีเสียภาษีให้แก่พระวิหารซึ่งเป็นที่ประทับของพระเจ้ามากกว่า แต่เนื่องจากพวกเขาอยู่ใต้อำนาจการปกครองของจักรพรรดิโรมัน พวกเขาก็จำใจต้องเสียภาษีให้แก่พระจักรพรรดิเพื่อความอยู่รอด ส่วนสำหรับชาวโรมันนั้นการออกกฎให้ประเทศราชที่อยู่ใต้การปกครองเสียภาษีแก่ตนเป็นการแสดงให้เห็นถึงการยอมเป็นเมืองขึ้นของประเทศนั้นๆ แต่ที่ทั้งสองพวกยอมร่วมมือกันโดยหยุดเป็นศัตรูกันชั่วคราว ก็เพื่อต้องการกำจัดพระเยซูเจ้าให้พ้นทางไปก่อน และโดยความเป็นจริงแล้ว พวกเขาไม่ต้องการหาคำตอบจากพระองค์หรอก พวกเขามีคำตอบอยู่ในใจแล้ว

การเข้ามาหาพระเยซูเจ้าโดยแสดงความชื่นชมอย่างเสแสร้ง เรียกพระองค์ว่าเป็นพระอาจารย์ ชมพระองค์ว่าเป็นคนเที่ยงตรง สั่งสอนวิถีทางของพระเจ้าตามความจริง โดยไม่ลำเอียง โดยไม่เห็นแก่หน้าใครนั้น เป็นเล่ห์เหลี่ยมประสามนุษย์ทั่วๆไปที่มักนำมาใช้กัน แต่พระเยซูเจ้ามิทรงหลงคารมนั้น ทรงรู้ดีรู้ลึกถึงจิตใจมนุษย์ รู้ถึงเจตนาร้ายของพวกเขาโดยสิ้นเชิง จึงทรงย้อนโดยไม่เห็นแก่หน้าพวกเขาว่า “พวกคนเจ้าเล่ห์ เจ้ามาทดลองเราทำไม จงนำเงินที่ใช้เสียภาษีมาให้ดูสักเหรียญหนึ่ง” พวกเขาก็นำเงินเหรียญที่มีรูปจักรพรรดิโรมันมาถวาย ซึ่งผู้ที่เป็นเจ้าของเหรียญก็คือผู้ที่มีรูปใบหน้าอยู่ในที่นั้นนั่นเอง

ดังนั้น พระเยซูเจ้าก็ทรงให้พวกเขาตอบคำถามเอง เมื่อเขาตอบว่าเหรียญนั้นเป็นของใคร ก็จงไปคืนให้กับคนนั้น และทรงเสริมว่า “ของของพระเจ้า ก็จงคืนให้พระเจ้า” มนุษย์เราอย่าลืมว่า พระเจ้าทรงสร้างเรามาตามพระฉายาของพระองค์ และแม้แต่สิ่งสร้างทั้งหลายก็เป็นผลงานแห่งฝีพระหัตถ์ของพระองค์ มีตราประทับของพระองค์ในทุกสิ่งสร้าง ดังนั้น ตามลำดับความสำคัญที่ถูกต้องแล้ว พระเจ้าต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด ส่วนหน้าที่อื่นๆ เป็นหน้าที่ที่รองลงมา โดยปกติการทำหน้าที่ประชากรของพระกับประชากรของรัฐใดรัฐหนึ่งมักจะไปด้วยกันได้ แต่เมื่อไรที่มีการขัดแย้งหรือตรงข้ามกัน เราต้องถือกฎของพระมาก่อน เช่น รัฐที่ออกกฎหมายให้มีการทำแท้งเสรี เราต้องทำตามคำสั่งสอนของพระศาสนจักรคือ ให้เคารพชีวิตมนุษย์ เราไม่สามารถทำลายชีวิตมนุษย์คนใดคนหนึ่งได้ เราก็ต้องยืนหยัดหลักของพระเจ้าจนถึงที่สุด (Based on : Seasons of the Word โดย Denis McBride, C.SS.R.)

(คุณพ่อ วิชา หิรัญญการ เรียบเรียงใหม่ วันที่ 14 ตุลาคม 2020)

สมณลิขิต (Apostolic Letter) ของสันตะปาปาฟรานซิส โอกาสครบ 1600 ปีหลังการมรณภาพของนักบุญเจโรม

สมณลิขิต (Apostolic Letter) ของสันตะปาปาฟรานซิส
โอกาสครบ 1600 ปีหลังการมรณภาพของนักบุญเจโรม

นักบุญเจโจม - Gerolamo (Caravaggio) ผู้ศรัทธาต่อพระคัมภีร์

วันที่ 30 กันยายน 2020 สมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสทรงออกสมณลิขิตชื่อ “Scriptula Sacrae Affectus” (ความศรัทธาต่อพระคัมภีร์) สมณลิขิตดังกล่าวอุทิศให้กับนักบุญเจโรมในโอกาสครบ 1600 ปีแห่งการมรณภาพของท่าน

สมณลิขิต
“SCRIPTURAE SACRAE AFFECTUS”
ของสมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิส
โอกาสครบ 1600 ปี แห่งการมรณภาพของนักบุญเจโรม

ความศรัทธาต่อพระคัมภีร์เป็น “ความรักทรงชีวิตและอ่อนโยน” ต่อพระวาจาที่จารึกไว้ของพระเจ้า นี่เป็นมรดกที่นักบุญเจโรมฝากไว้กับพระศาสนจักรด้วยชีวิต และการทำงานของท่าน

        บัดนี้ในโอกาสครบรอบ 1600 ปีแห่งการมรณภาพของท่านนักบุญ คำบรรยายมากมายที่พวกเรานำมาสวดในจารีตพิธีรำลึกถึงท่าน [1] ทำให้พวกเรามองเห็นถึงภาพที่สวยงามในประวัติศาสตร์ของพระศาสนจักร และความรักอันยิ่งใหญ่ของนักบุญเจโรมต่อพระเยซูคริสต์ “ความรักทรงชีวิตและอ่อนโยน” นั้นหลั่งไหลดุจสายน้ำที่หล่อเลี้ยงสายธารนับไม่ถ้วนอาศัยการทำงานที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในฐานะที่เป็นนักวิชาการ นักแปล นักตีความพระคัมภีร์ ความรอบรู้อย่างลึกซึ้งของนักบุญเจโรมเกี่ยวกับงพระคัมภีร์ ความร้อนรนของท่านที่จะให้ผู้คนรู้จักคำสอน ความเชี่ยวชาญของท่านในการตีความ การปกป้องความจริงแห่งพระศาสนจักรด้วยใจร้อนรนและบางทีถึงกับรุนแรง ชีวิตพรตและการถือวินัยพรตอย่างเคร่งรัด การให้คำแนะนำวิญญาณด้วยใจกว้างและเอาใจใส่ ทั้งหลายทั้งปวงเหล่านี้แม้แต่จะผ่านไปเป็นเวลาถึง 1600 ปี หลังการมรณภาพของท่านนักบุญ ภาพและแบบฉบับของท่านก็ยังเป็นสิ่งที่คู่ควรสำหรับพวกเราคริสตชนแห่งคริสตศตวรรษที่ 21

คำนำ

        วันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 420 นักบุญเจโรมมรณภาพที่ตำบลเบ็ธเลเฮมในชุมชนที่ท่านตั้งขึ้นใกล้กับถ้ำเลี้ยงสัตว์ที่พระกุมารบังเกิด ท่านจึงมอบตนให้กับพระเยซูคริสต์ ซึ่งท่านพยายามแสวงหาและรู้จักพระองค์โดยทางพระคัมภีร์ เป็นพระเจ้าพระองค์เดียวกันกับที่ท่านเห็น เป็นผู้พิพากษาที่ท่านได้พบในความฝันซึ่งน่าจะเป็นในเทศกาลมหาพรตในปี ค.ศ. 375 ความฝันนั้นกลายเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตของท่าน เป็นโอกาสแห่งการกลับใจและเปลี่ยนพฤติกรรมของท่านทั้งหมด  ท่านพบว่าตนเองถูกฉุดชากลากถูไปไว้ต่อหน้าผู้พิพากษา ดังที่ท่านจำได้ว่า “เมื่อข้าพเจ้าถูกถามเกี่ยวกับสถานภาพของข้าพเจ้า ข้าพเจ้าตอบว่าข้าพเจ้าเป็นคริสตชน แต่ผู้พิพากษาตรัสพ้อว่า ‘แกโกหก! แกมันเป็นพวกนับถือลัทธิชิเชโร แกไม่ใช่คริสตชน’’ [2] ตั้งแต่เด็กเจโรมชอบความงามความอ่อนละมุนละไมของวรรณคดีลาติน ซึ่งข้อเขียนของพระคัมภีร์สร้างความประทับใจให้เจโรมตั้งแต่เด็กว่า เนื้อหาสาระเปิดเผยดีแบบตรงไปตรงมา และไม่มีไวยากรณ์ยุ่งยาก ซึ่งไม่ค่อยเป็นที่นิยมสำหรับเขาที่มีรสนิยมไปทางวรรณกรรมชั้นสูง

        ประสบการณ์นั้นเป็นแรงบันดาลใจให้เจโรมอุทิศตนอย่างสิ้นเชิงให้กับพระเยซูคริสต์ และพระวาจาของพระองค์ โดยอาศัยการแปลและการวิเคราะห์ไตร่ตรอง ท่านทำให้พระวาจาที่เขียนไว้ของพระเจ้าเข้าใจได้ง่ายยิ่งขึ้นสำหรับผู้อื่น ท่านปรับวิถีชีวิตของตนใหม่อย่างสิ้นเชิง ท่านกลายเป็นผู้รับใช้พระวาจาของพระเจ้าในความรักกับ “เนื้อหาของพระคัมภีร์” ดังนั้นในการแสวงหาความรู้ที่เป็นจุดเด่นแห่งชีวิตของท่าน ท่านได้ใช้เวลาเป็นอย่างดีในวัยรุ่นไปในการศึกษาโดยหันเข็มทิศไปในการรับใช้พระเจ้า และชุมชนพระศาสนจักร

        ผลที่ตามมาคือนักบุญเจโรมกลายเป็นบุคคลสำคัญของพระศาสนจักรโบราณในยุคที่เรียกกันว่ายุคทองแห่งบรรดาปิตาจารย์ ท่านทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมระหว่างตะวันออกและตะวันตก ท่านมีเพื่อนวัยรุ่นคนหนึ่งที่ชื่อรูฟีนุสแห่งอากวีเลยา (Rufinus of Aquileia) ท่านรู้จักนักบุญอัมโบรส (Ambrose) และตอบโต้กันทางจดหมายบ่อยๆกับนักบุญออกัสติน (Augustine)  ทางตะวันออกท่านรู้จักนักบุญเกรโกรรี่แห่งนาซีอานซุส (Gregory of Nazianzus), ดิดีมุส (Didymus) ชายตาบอด และเอปีฟานิอุสแห่งซาลามิส (Epiphanius of Salamis) บรรดาคริสตชนถือว่าท่านอยู่ในระดับเดียวกันกับ นักบุญออกัสติน อัมโบรส และเกรโกรรี่ผู้ยิ่งใหญ่ (Augustine, Ambrose และ Gregory the Great) ในฐานะที่เป็นหนึ่งในสี่ปราชญ์แห่งพระศาสนจักรตะวันตก

        สมเด็จพระสันตะปาปาผู้ดำรงตำแหน่งก่อนหน้าข้าพเจ้า ได้ยกย่องให้เกียรติแก่นักบุญเจโรมในโอกาสต่างๆ  เมื่อคริสตศตวรรษที่แล้วมา คือคริสตศศตวรรษที่ 15 หลังการมรณภาพของท่าน พระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 15 ได้ออกสมณสาส์นชื่อ “Spiritus Paracliticus” (15 กันยายน ค.ศ. 1920) แก่เจโรมโดยมอบให้ท่านเป็น “doctor maximus esplanandis Scripturis” [3] เมื่อไม่นานมานี้พระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ยกถวายหนังสือการสอนคำสอนทั้ง 2 ครั้งให้กับท่านนักบุญและผลงานของท่าน [4] บัดนี้ในโอกาสครบ 1600 ปีแห่งการมรณภาพของท่านนักบุญ  ข้าพเจ้าปรารถนาที่จะรำลึกถึงท่านเช่นเดียวกัน เพื่อที่จะเน้นอีกครั้งหนึ่งถึงสาส์นและคำสอนของท่านโดยเริ่มต้นที่ความรักอันยิ่งใหญ่ของท่านต่อพระคัมภีร์

        อันที่จริงในฐานะที่เป็นผู้แนะนำที่มีความแน่นอน และเป็นประจักษ์พยานที่แท้จริง เจโรมรู้สึกว่าจะเป็นแรงผลักดันทั้งการประชุมสมัชชาซีนอดพระสังฆราชครั้งที่ 12 ซึ่งอุทิศให้กับพระวาจาของพระเจ้า [5] และสมณสาส์นเตือนใจ “Verbum Domini” ของพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ที่ตีพิมพ์ออกมาในวันฉลองนักบุญโจโรม คือวันที่ 30 กันยายน 2010 [6]

จากกรุงโรมสู่เบ็ธเลเฮม

        การเดินทางชีวิตของนักบุญเจโรมกอปรด้วยการเดินทางไปตามท้องถนนแห่งกรุงโรมระหว่างยุโรปกับซีกโลกตะวันออก ท่านถือกำเนิดราวปี ค.ศ. 345 ที่สตรีดอน (Stridon) ที่อยู่ตามชายแดนระหว่างดาลมาเทียและพานโนเนีย (Dalmatia และ Pannonia) ซึ่งปัจจุบันคือประเทศโครอาเชียและสโลเวเนีย (Croatia และ Slovenia) ท่านได้รับการอบรมเป็นอย่างดีในครอบครัวคาทอลิก  เนื่องจากเป็นธรรมเนียมของคนสมัยนั้น ท่านได้รับศีลล้างบาปเมื่อเป็นผู้ใหญ่แล้วในช่วงระหว่างปี ค.ศ. 358-364 ในขณะที่เรียนวิชาวาทศิลป์ที่กรุงโรม ในช่วงที่เรียนอยู่ที่กรุงโรมเขาชอบอ่านบทกวีภาษาลาตินและเรียนวิชาวาทศิลป์กับอาจารย์ที่มีชื่อเสียงในสมัยนั้น

        ในการศึกษาของท่าน ท่านเดินทางไกลไปทั่วประเทศฝรั่งเศสจนทะลุไปถึงเมือง ทริแอร์ (Trier) ซึ่งบัดนี้อยู่ในประเทศเยอรมานี ณ ที่นั้นท่านได้พบกับชีวิตพรตของคริสตชนจารีตตะวันออกที่เผยแพร่โดยนักบุญอาติมาซีอุส (Atimasius) ผลก็คือทำให้ท่านมีประสบการณ์อย่างล้ำลึก และสร้างแรงบันดาลใจให้อย่างมากทีเดียว ซึ่งนำท่านไปยังอากวีเลยา (Aquileia) ณ ที่ซึ่งพร้อมกับเพื่อนบางคนท่านได้กลายเป็น “กลุ่มนักร้องของผู้ที่มีบุญ” [7] ท่านเริ่มดำเนินชีวิตแบบสาธารณะชนทั่วไป

        ราวปี ค.ศ. 374 เมื่อเดินทางผ่านเมืองอันติโอก (Antioch) ท่านตัดสินใจที่จะเจริญชีวิตในทะเลทรายชาลซิส (Chalcis) เพื่อที่จะเรียนรู้ให้ลึกซึ้งถึงชีวิตพรตซึ่งจะมีเวลาว่างมากสำหรับการศึกษาภาษาของพระคัมภีร์ ภาษาแรกคือภาษากรีก ถัดมาเป็นภาษาฮีบรู  ท่านศึกษาภายใต้ชาวยิวคนหนึ่งที่กลับใจเป็นคริสตชนที่สอนท่านาภาษาฮีบรูและการออกเสียงซึ่งท่านพบว่า “ยากมาก แต่ท่านชอบ” [8]

        เจโรมจงใจเลือกทะเลทราย และชีวิตแบบฤษีเพื่อค้นหาความหมายอันล้ำลึกเป็นจุดแห่งการตัดสินใจพื้นฐานแห่งการมีชีวิต แห่งความใกล้ชิด และแห่งการพบปะกับพระเจ้า โดยอาศัยการดำเนินชีวิตพิศเพ่ง การล่อลวงภายใน และการดิ้นรนต่อสู้ฝ่ายจิต ท่านมีความเข้าใจดียิ่งขึ้นถึงความอ่อนแอของท่าน ขีดจำกัดของท่านและของผู้อื่น ตรงนี้ก็เช่นเดียวกันท่านพบความสำคัญแห่งน้ำตา [9] ทะเลทรายสอนให้เท่านเข้าใจถึงความรู้สึกไวต่อการประทับอยู่ของพระเจ้า ความจำเป็นที่พวกเราต้องขึ้นกับพระองค์ และความบรรเทาที่เกิดจากพระเมตตาของพระองค์ ตรงนี้ข้าพเจ้าได้รับการเตือนใจจากเรื่องราวในหนังสือวิวรณ์ซึ่งเจโรมถามพระเจ้าว่า “พระองค์ทรงต้องการอะไรจากข้าพเจ้า?”  ซึ่งพระเยซูคริสต์ทรงตอบว่า “ท่านยังมิได้มอบให้เราทุกสิ่ง” “ข้าแต่พระเจ้า แต่ข้าพเจ้าได้มอบให้กับพระองค์แทบทุกสิ่ง” “ยังมีสิ่งหนึ่งที่ท่านไม่ได้มอบให้เรา” “นั่นคืออะไรพระเจ้าข้า” “จงมอบบาปของท่านให้เรา เพื่อที่เราจะได้มีความชื่นชมยินดีที่จะอภัยให้ท่านอีกครั้งหนึ่ง” [10]

        แล้วพวกเราก็พบท่านที่เมืองอันทิโอก (Antioch) ณ ที่ซี่งท่านได้รับศีลบวชเป็นสมณบริกร (บาดหลวง) โดยบิชอปเปาลีนุส (Paulinus) แห่งเมืองนั้นประมาณ ค.ศ. 379 ที่นครคอนสตันติโนเปิ้ล ณ ที่ซึ่งท่านได้พบกับนักบุญเกรโกรรี่แห่งนาซีอานซุส (Gregory of Nazianzus) และทำการศึกษาต่อไป ท่านแปลงานที่สำคัญหลายชิ้นจากภาษากรีกเป็นภาษาลาติน (บทเทศน์ของออริเจน-Origen และเหตุการณ์ของ เอวเซบิอุส-Eusebius) ซึ่ง “มีการนำไปใช้ในสภาสังคายนาในปี ค.ศ. 381 หลายปีที่ท่านทำการศึกษาเผยให้เห็นถึงความกระตือรือร้นของท่าน และความกระหายที่จะรู้ที่ทำให้ท่านไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยและชื่นชอบกับการทำงาน เฉกเช่นที่ท่านบอกว่า “บางครั้งฉันรู้สึกหมดแรง บ่อยครั้งฉันบอกเลิกรา แต่ฉันก็เปลี่ยนใจและตั้งใจที่จะเรียนต่อ” อันเป็น “เมล็ดพันธุ์ขม” แห่งการศึกษาของท่านผลิต “ผลที่เผ็ดร้อนอย่างยิ่ง” {11]

        ในปี ค.ศ. 382 เจโรมเดินทางกลับกรุงโรมและมอบตนรับใช้พระสันตะปาปาดามาซุส (Damasus) ซึ่งพอพระทัยในการรับใช้ของท่านจึงทรงแต่งตั้งให้ท่านเป็นผู้ที่ร่วมงานอย่างใกล้ชิดคนหนึ่ง  ณ ที่นี้เจโรมทุ่มเทอยู่กับการทำกิจกรรมอย่างไม่หยุดหย่อนแต่ก็ไม่เคยลืมเรื่องราวแห่งชีวิตจิต ในวัน “Aventine” ที่ได้รับการสนับสนุนจากสตรีโรมันผู้มีศักดินาที่มีจุดประสงค์ในการดำเนินชีวิตตามพระวรสารเช่นมาร์เซลลา (Marcella), เปาลา (Paula) และบุตรสาวที่ชื่อเออุสโตกีอุม (Eustochium) ท่านได้สร้างห้องประชุมที่อุทิศให้กับการอ่านและการศึกษาพระคัมภีร์ เจโรมทำหน้าที่เป็นผู้อธิบายพระคัมภีร์ เป็นอาจารย์สอน และเป็นผู้นำวิญญาณ ณ เวลานี้ท่านทำการรื้อฟื้นการแปลพระคัมภีร์ภาษาลาตินที่ทำมาก่อน และอาจเป็นบางส่วนของพระคัมภีร์ฉบับพันธสัญญาใหม่ด้วย ท่านยังคงแปลบทเทศน์ของออริเจน (Origen) และวิเคราะห์พระคัมภีร์ต่อไป ทุ่มเทอยู่กับการเขียนจดหมาย ปฏิเสธข้อเขียนของเฮเรติก ในเวลาที่มีการหลงผิด ซึ่งท่านมีความปรารถนาอย่างจริงใจที่จะปกป้องความเชื่อที่แท้จริงและพระคัมภีร์

        ช่วงเวลาที่ท่านมีความยุ่งยาก และผลงานที่ดีนี้ถูกขัดจังหวะด้วยการมรณภาพของพระสันตะปาปาดามาซุส (Damasus) ท่านถูกบังคับให้ต้องจากกรุงโรมซึ่งติดตามโดยเพื่อนชายและสตรีบางคนที่อยากจะมีประสบการณ์ชีวิตฝ่ายจิตและศึกษาพระคัมภีร์ต่างเดินทางไปกับท่านยังประเทศอียิปต์ ณ ที่ซึ่งท่านได้พบกับนักเทวศาสตร์ชื่อดิดีมุส (Didymus) ซึ่งเป็นคนตาบอด  จากนั้นท่านเดินทางไปยังปาเลสไตน์ (Palestine) และในปี ค.ศ. 386 ได้ตั้งรกรากถาวรที่ตำบลเบ็ธเลเฮม ท่านหันกลับมาศึกษาพราะคัมภีร์อีกครั้ง ข้อความพระคัมภีร์ที่ท่านศึกษายังเก็บรักษาไว้ในสถานที่ท่านเล่าเรียน

        ความสำคัญที่ท่านมอบให้กับสถานที่ศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้นจะพบได้ไม่ใช่แต่ในการตัดสินใจของท่านที่จะดำเนินชีวิตอยู่ในปาเลสไตน์ (Palestine) เท่านั้น แต่ยังเป็นเพราะความช่วยเหลือที่ท่านมอบให้กับผู้แสวงบุญด้วย  เบ็ธเลเฮมสถานที่ท่านรักมากที่สุด ท่านสร้างในบรรยากาศแห่งถ้ำพระกุมาร ซึ่งเป็นอารามแฝดสำหรับชายและหญิงพร้อมที่พักสำหรับผู้ที่เดินทางแสวงบุญมายังสถานที่ศักดิ์สิทธิ์  นี่เป็นเครื่องหมายอีกประการหนึ่งถึงความใจกว้างของท่าน เพราะท่านสามารถทำให้เป็นไปได้สำหรับผู้อื่นหลายคนที่จะได้มาเห็นและสัมผัสกับสถานที่ซึ่งเป็นประวัติศาสตร์แห่งความรอดและพบกับความมั่งคั่งแห่งวัฒนธรรมและชีวิตฝ่ายจิต [12]

        ในการฟังพระคัมภีร์อย่างตั้งอกตั้งใจ เจโรมเข้าใจตนเองและพบกับพระพักตร์ของพระเจ้ าและของบรรดาพี่น้องชายหญิงของตน ท่านได้รับการยืนยันว่าเป็นผู้ที่รักชีวิตที่เป็นหมู่คณะ  ท่านปรารถนาที่จะดำเนินชีวิตอยู่กับเพื่อนอย่างเช่นเมื่อท่านอยู่ที่ อากวีเลยา (Aquileia) จนทำให้ท่านต้องสถาปนาคณะฤษีเพื่อที่จะติดตามอุดมการณ์แห่งชีวิตนักพรต อารามฤษีถูกมองว่าเป็น “สถานที่” อบรมชายหญิง “ผู้ที่ถือว่าตนต่ำต้อยกว่าผู้ใด เพื่อที่จะเป็นคนแรกในพวกเดียวกัน”  ในเรื่องของความยากจนท่านสามารถที่จะสอนผู้อื่นได้ด้วยรูปแบบชีวิตของตน  เจโรมถือว่านี่คือประสบการณ์ของการอบรมที่จะดำเนินชีวิต “ภายใต้การปกครองของผู้ใหญ่คนเดียวพร้อมกับอีกหลายคนในคณะ” เพื่อที่จะเรียนรู้ถึงความสุภาพ  ความเพียร การรักษาความเงียบ และความอ่อนโยนโดยรับรู้อย่างดีว่า “ความจริงไม่ชอบมุมมืดและไม่บ่น” [13] ท่านยังสารภาพด้วยว่าท่าน “อยากมีชีวิตในอารามปิด” และ “เป็นเหมือนปลวกที่ทำงานด้วยกัน ไม่มีผู้ใดเป็นเจ้าของสิ่งใด และทุกสิ่งเป็นของทุกคน” [14]

         เจโรมมองการศึกษาของตนไม่ใช่การใช้เวลาว่างให้สนุก และไม่ใช่เป็นเป้าหมายในตัวเอง แต่เป็นการฝึกชีวิตฝ่ายจิตและเป็นวิธีที่จะเข้าใกล้พระเจ้า การฝึกฝนของท่านบัดนี้มุ่งไปยังการรับใช้ให้มากยิ่งขึ้นกับชุมชนพระศาสนจักร ให้พวกเราคิดถึงความช่วยเหลือที่ท่านมอบให้กับพระสันตะปาปาดามาซุส (Damasus) และการสอนบรรดาสตรีโดยเฉพาะอย่างยิ่งภาษาฮีบรูตั้งแต่ห้องเรียนแรกที่อาเวนตีเน (Aventine) ด้วยวิธีนี้ท่านสามารถทำให้เปาลา (Paula) และ เออุสโตกีอุม (Eustochium) เป็นผู้แปลได้ [15] และเป็นสิ่งที่พวกเราไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน คือสามารถอ่าน และขับร้องบทเพลงสดุดีเป็นภาษาดั้งเดิม [16]

        ความรู้อันลึกซึ้งของท่านถูกนำมาใช้ในการรับใช้อันจำเป็นต่อผู้ที่ถูกเรียกร้องให้ต้องเทศน์เกี่ยวกับพระวรสาร ดังที่ท่านเตือนเพื่อนของท่านเนโปซีอานุส (Nepotianus) ว่า “การเทศน์ของสมณบริกร (บาดหลวง) ต้องมีรสชาดจากการอ่านพระคัมภีร์ ข้าพเจ้าไม่อยากให้ท่านต้องรับผิดชอบ หรือเป็นคนเจ้าเล่ห์แห่งคำพูดของท่าน แต่เป็นผู้ที่เข้าใจข้อความเชื่อที่ศักดิ์สิทธิ์ (พระธรรมล้ำลึก) ถึงคำสอนของศีลศักดิ์สิทธ์ (sacramentorum) แห่งพระเจ้าของท่าน นี่เป็นคุณสมบัติของคนโง่ที่จะเล่นลิ้นเพื่อที่จะได้รับความสนใจจากคนที่ไม่ฉลาดด้วยการพูดอย่างรวดเร็ว คนที่ไม่รู้จักอายมักจะอธิบายสิ่งที่ตนไม่เข้าใจเหมือนว่าตนเชี่ยวชาญเพียงเพราะว่า เขาสามารถชวนผู้อื่นให้หลงได้” [17]

        เจโรมอยู่ที่เบ็ธเลเฮมหลายปีจนกระทั่งมรณภาพในปี ค.ศ. 420  ซึ่งถือว่าเป็นเวลาที่บังเกิดผล และมีความเข้มข้นที่สุดในชีวิตของท่าน ท่านอุทิศตนอย่างสิ้นเชิงให้กับการศึกษาพระคัมภีร์ และการแปลพระคัมภีร์ฉบับพันธสัญญาเดิมทั้งเล่มจากภาษาฮีบรูที่เป็นภาษาดั้งเดิม ท่านวิเคราะห์เกี่ยวกับหนังสือประกาศกผู้พยากรณ์ บทเพลงสดุดี และจดหมายของนักบุญเปาโล ท่านเขียนคำแนะนำในการศึกษาพระคัมภีร์ การศึกษาอย่างลึกซึ้งที่ถ่ายทอดมาเป็นผลงานของท่านเป็นผลของความความพยายามร่วมมือกันโดยการคัดลอกและรวบรวมข้อเขียนต่างๆ เพื่อไตร่ตรองและอภิปรายกันต่อดังที่ท่านกล่าวว่า “ข้าพเจ้าไม่เคยไว้วางใจในอำนาจของข้าพเจ้าในการศึกษาหนังสือต่างๆ ที่เกี่ยวกับพระเจ้า… ข้าพเจ้ามักติดนิสัยชอบถามเกี่ยวกับสิ่งข้าพเจ้าคิดว่ารู้แล้ว และยิ่งกว่านั้นเกี่ยวกับสิ่งที่ข้าพเจ้าไม่แน่ใจ” [18} เมื่อทราบดีถึงข้อจำกัดของตนเอง ท่านอธิษฐานภาวนาเสมอวอนขอความช่วยเหลือจากพระเจ้าในงานแปลหนังสือศักดิ์สิทธิ์ “ในเจตนารมณ์เดียวกันกับที่เนื้อหาถูกเขียนขึ้น” [19] และท่านก็ไม่เคยพลาดที่จะแปลงานของผู้เขียนที่เกี่ยวกับการวิเคราะห์เช่นของออริเจน (Origen) “เพื่อที่จะให้ทุกคนมีโอกาสอ่านที่อยากจะเรียนรู้เรื่องให้ได้ดีและเป็นระบบยิ่งขึ้น” [20]

        เนื่องจากเป็นเรื่องราวที่กระทำกันภายในชุมชน และเพื่อรับใช้ชุมชนกิจกรรมด้านวิชาการของเจโรมสามารถรับใช้สังคมเป็นแบบฉบับแห่งความเป็นสมัชชาซีน็อดสำหรับพวกเราในยุคสมัยนี้  ยังสามารถเป็นแบบฉบับในการรับใช้ในสถาบันวัฒนธรรมต่างๆของพระศาสนจักรที่ถูกเรียกร้องให้เป็น “สถานที่ซึ่งความรู้กลายเป็นการรับใช้ เพราะว่าไม่มีการพัฒนามนุษย์แบบองค์รวมใดจะสามารถเกิดขึ้นได้หากปราศจากองค์ความรู้ซึ่งเป็นผลแห่งความร่วมมือกันอันจะนำไปสู่ความร่วมมือกันที่มากขึ้น” [21] พื้นฐานแห่งความเป็นหนึ่งเดียวกันดังกล่าวคือพระคัมภีร์ ซึ่งพวกเราไม่อาจที่จะอ่านแต่เพียงลำพัง “พระคัมภีร์ถูกเขียนขึ้นโดยประชากรของพระเจ้าเพื่อประชากรของพระเจ้าภายใต้แรงดลใจของพระจิต มีแต่ความเป็นหนึ่งเดียวกันกับประชากรของพระเจ้าเท่านั้นที่พวกเราจะสามารถเข้าไปในฐานะที่เป็น “พวกเรา” ในหัวใจแห่งความจริงที่พระเจ้าทรงปรารถนาที่จะสื่อมายังพวกเรา” [22]

        ประสบการณ์ที่ชัดเจนซึ่งได้รับการหล่อเลี้ยงจากพระวาจาพระเจ้าทำให้เจโรมอาศัยจดหมายมากมายที่ท่านเขียนกลายเป็นผู้นำวิญญาณ ท่านกลายเป็นเพื่อนร่วมเดินทางกับผู้คนมากมาย เพราะท่านเชื่อว่า “ไม่มีความเชี่ยวชาญใดจะเรียนรู้ได้หากปราศจากซึ่งอาจารย์” ดังนั้นท่านจึงเขียนถึงรุสติกุส (Rusticus) ว่า “นี่คือสิ่งที่ข้าพเจ้าต้องการให้ท่านเข้าใจ คือจูงมือท่านดุจนักเดินเรือโบราณที่ช่วยไม่ให้เรือแตกด้วยการสอนกะลาสีหนุ่ม” [23] จากมุมที่มีสันติสุขของโลก ท่านเฝ้าติดตามกระแสเรื่องราวของมนุษย์ในยุคที่มีปัญหายุ่งยากซึ่งมีเหตุการณ์น่ากลัวเช่นการถล่มกรุงโรมในปี ค.ศ. 410 ซึ่งส่งผลกระทบต่อตัวท่านมาก

        ในจดหมายเหล่านั้นท่านพูดถึงข้อโต้แย้งเกี่ยวกับความเชื่อซึ่งท่านพยายามที่จะปกป้องความเชื่อที่ถูกต้องเสมอ จดหมายของท่านยังแสดงให้เห็นถึงคุณค่าที่ท่านให้ความสำคัญ นี่เป็นของขวัญ

เกี่ยวกับความสัมพันธ์กับผู้อื่น บางครั้งเจโรมดูจะแข็งกร้าวแต่ก็จะแฝงด้วยความสุภาพอ่อนโยนซึ่งแสดงความห่วงใยอย่างจริงใจต่อผู้อื่น และเพราะ “ความรักมีคุณค่าที่คำนวณมิได้” [24] ท่านจึงกระตือรือร้นที่จะแสดงความรักอย่างแท้จริง ประเด็นนี้เราจะเห็นได้จากความจริงที่ว่าท่านได้มอบงานแปลและงานวิเคราะห์ของท่านเป็น “munus amicitiae” (ของขวัญคู่มือแห่งมิตรภาพ) เป็นของขวัญสำหรับมิตรสหาย ผู้ที่โต้ตอบจดหมายกับท่าน และผู้ที่ท่านอุทิศผลงานให้ ซึ่งท่านขอร้องให้ทุกคนอ่านแบบเป็นมิตรแทนที่จะเป็นแบบวิจารณ์ แต่ท่านยังเขียนเพื่อผู้อ่าน เพื่อผู้คนร่วมสมัย และผู้ที่จะมาภายหลัง [25]

        เจโรมใช้เวลาในปั้นปลายชีวิตในการอ่านพระคัมภีร์พร้อมกับการอธิษฐานทั้งเป็นการส่วนตัวและในคณะ ในการพิศเพ่ง และรับใช้บรรดาพี่น้องโดยการเขียน ทุกอย่างนี้เกิดขึ้นที่เบ็ธเลเฮมใกล้ถ้ำพระกุมารซึ่งพระวจนาตถ์ สถานที่พระเยซูคริสต์ทรงบังเกิด และทรงเสด็จขึ้นสวรรค์ ทรงบังเกิดจากพระแม่มารีย์พรหมจารี เพราะท่านเชื่อว่า “ท่านเหล่านั้นเป็นผู้มีบุญที่เป็นประจักษ์พยานต่อไม้กางเขน การกลับคืนพระชนม์ของพระเยซูคริสต์ สถานที่พระเยซูคริสต์ทรงบังเกิดและทรงเสด็จขึ้นสวรรค์! เป็นความสุขแท้ของผู้ที่มีเบ็ธเลเฮมอยู่ในหัวใจ ในหัวใจที่พระเยซูคริสต์ทรงบังเกิดทุกวัน!

มิติ “ปรีชาญาณ” แห่งชีวิตของเจโรม

        เพื่อที่จะเข้าใจบุคลิกภาพอย่างสมบูรณ์ของเจโรม พวกเราจำเป็นต้องรวมสองมิติเข้าไว้ด้วยกันที่เป็นคุณสมบัติในชีวิตของท่านในฐานะที่เป็นผู้มีความเชื่อในมุมมองหนึ่งซึ่งเป็นการอุทิศตนอย่างเด็ดขาดและจริงจังต่อพระเจ้าโดยปฏิเสธความพอใจฝ่ายกายที่เป็นมนุษย์ทุกอย่างเพื่อเห็นแก่ความรักของพระเยซูคริสต์ผู้ถูกตรึงบนไม้กางเขน (เทียบ 1 ครา. 2: 2; ฟป. 3: 8, 10) และในอีกมุมมองหนึ่งนั้น ท่านปวารณาตนที่จำทำการศึกษาอย่างจริงจังโดยตั้งใจที่จะเข้าใจให้ลึกซึ้งถึงพระธรรมล้ำลึกของคริสตชน  การเป็นประจักษ์พยานสองด้านที่นักบุญเจโรมมอบให้อย่างน่าพิศวงนี้สามารถเป็นตัวอย่างได้เป็นอย่างดีสำหรับฤษีทุกคน เพราะทุกคนที่ต้องการดำเนินชีวิตพรต และในการอธิษฐานภาวนาถูกเรียกร้องให้ต้องอุทิศตนในการไขว่คว้าหาพร้อมกับการไตร่ตรอง ท่านยังเป็นแบบฉบับของนักวิชาการด้วย ซึ่งควรที่จะรำลึกเสมอว่าความรู้จะมีคุณค่าทางศาสนาได้หากว่ามีพื้นฐานอยู่ในความรักต่อพระเจ้าที่ไม่มีความทะเยอทะยานของมนุษย์และการหาเกียรติยศชื่อเสียงทางโลก

        มิติทั้งสองด้านแห่งชีวิตของท่านมีการแสดงออกในประวัติศาสตร์แห่งศิลปกรรม บ่อยครั้งศิลปินชาวยุโรปมักวาดภาพท่านนักบุญ ภาพหนึ่งมักจะเป็นภาพพจน์ของชีวิตพรตและการใช้โทษบาปที่แสดงให้เห็นถึงเจโรมมีร่างกายที่ผอมบางจากการจำศีลอดอาหาร มีชีวิตอยู่ในทะเลทราย คุกเข่าหรือนอนเหยียดยาวอยู่กับพื้น ในหลายภาพท่านกำก้อนหินแน่นไว้ทุบหน้าอก ตาของท่านเพ่งไปยังพระเยซูคริสต์ที่ถูกตรึงบนไม้กางเขน ในภาพเหล่านี้พวกเราเห็นภาพชิ้นโบว์แดงของศิลปินเลโอนาร์โด ดา วินชี (Leonardo da Vinci) ซึ่งเก็บรักษาไว้ที่พิพิธภัณฑ์วาติกัน ในภาพอีกประเภทหนึ่งพวกเราจะเห็นนักบุญเจโรมในชุดนักวิชาการนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือเพ่งอยู่แต่กับการแปลและวิเคราะห์พระคัมภีร์ห้อมล้อมด้วยม้วนกระดาษอุทิศให้กับการปกป้องความเชื่อโดยอาศัยปัญญาและการเขียน เช่น Albrecht Durer วาดภาพของท่านมากกว่าหนึ่งภาพในบริบทนี้

        มิติสองด้านที่ถูกนำเอามารวมกันในภาพวาดโดยคาราวัคโจ (Caravaggio) ถูกนำมาแสดงที่หอศิลป์บอร์เกเซ (Borghese) ในกรุงโรม ซึ่งอันที่จริงเป็นภาพเดียวที่นักพรตผู้อาวุโสแต่งกายด้วยเสื้อคลุมสีแดง และมีกะโหลกมนุษย์บนโต๊ะทำงานของท่าน ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความอนิจจังแห่งความจริงฝ่ายโลก แต่ในขณะเดียวกันศิลปินก็วาดภาพให้เห็นว่าท่านเป็นนักวิชาการ ตาของท่านเพ่งไปยังหนังสือและมือของท่านจุ่มปากกาขนนกลงไปในขวดหมึกซึ่งเป็นพฤติกรรมของนักเขียน

        สองมิติแห่ง “ปรีชาญาณ” ของท่านมีความชัดเจนมากในชีวิตของเจโรม หากในฐานะที่เป็นสิงห์แห่งเบ็ธเลเฮม” ท่านสามารถใช้ภาษาที่ค่องข้างหนัก ท่านปวารณาตนเองโดยปราศจากเงื่อนไขในการรับใช้ความจริง  ดังที่ท่านอธิบายไว้ในหนังสือเล่มแรกของท่าน “Life of Saint Paul, Hermit of Thebes” สิงโตสามารถคำราม ขณะเดียวกันก็ร้องได้ด้วย [27] สิ่งที่พวกเรามองแบบผิวเผิน ดูเหมือนจะเป็นสองสิ่งที่แยกจากกัน แต่ในอุปนิสัยของนักบุญเจโรมนั้นได้ถูกหลอมเป็นหนึ่งเดียวกันโดยพระจิตโดยอาศัยกระบวนการแห่งการมีวุฒิภาวะชีวิตภายใน

การรักพระคัมภีร์

        รูปแบบชีวิตฝ่ายจิตของนักบุญเจโรมมีความชัดเจนอย่างไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นความรักอย่างหลงไหลต่อพระวาจาของพระเจ้าที่มอบให้ไว้กับพระศาสนจักรในพระคัมภีร์ บรรดาอาจารย์ทั้งหลายของพระศาสนจักรโดยเฉพาะอย่างยิ่งในพระศาสนจักรยุคแรกล้วนนำคำสอนของตนมาจากพระคัมภีร์ แต่เจโรมกระทำดังกล่าวอย่างมีระบบและในหนทางที่มีความชัดเจน

        ในยุคหลังๆนี้ นักตีความเริ่มที่จะชื่นชอบภูมิปัญญาในการเล่าและบทกวีของพระคัมภีร์และคุณภาพในการแสดงออกชั้นเลิศ แต่ตรงกันข้ามเจโรมกลับเน้นถึงถึงพระคัมภีร์ว่าเป็นคุณสมบัติที่สุภาพแห่งการไขแสดงของพระเจ้าที่เขียนขึ้นเป็นภาษาฮีบรูโบราณที่กระท่อนกระแท่นเมื่อเทียบกับภาษาลาตินยุคของนักปราชญ์ชิเชโร ท่านอุทิศตนศึกษาพระคัมภีร์ไม่ใช่เพราะความงดงามของเนื้อหา แต่เท่าที่ทราบกันเพราะว่าพระคัมภีร์ได้นำท่านให้ได้รู้จักกับพระเยซูคริสต์ อันที่จริงการไม่รู้จักพระคัมภีร์ก็คือการไม่รู้จักพระเยซูคริสต์ [28]

        เจโรมสอนพวกเราว่าพระวรสารและขนบธรรมเนียมของอัครสาวกดังที่ปรากฏในหนังสือกิจการอัครสาวก และในจดหมายเท่านั้นที่พวกเราควรจะต้องศึกษาและวิจารณ์ แต่พระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมก็ขาดเสียมิได้ที่พวกเราต้องทำความเข้าใจถึงความจริงและความมั่งคั่งของพระเยซูคริสต์ [29]  พระวรสารเองก็ให้ความชัดเจนกับเรื่องนี้ ข่าวดีบอกพวกเราเกี่ยวกับพระเยซูคริสต์ในฐานะที่เป็นอาจารย์ตรัสกับโมเสส ประกาศก และในบทเพลงสดุดี (เทียบ ลก. 4: 16-21; 24: 27.44-47) เพื่อที่จะอธิบายถึงพระธรรมล้ำลึกของพระองค์) การเทศน์ของเปโตรและเปาโลในหนังสือกิจการอัครสาวกก็เช่นเดียวกันมีรากเหง้าอยู่ในพระคัมภีร์ฉบับพันธสัญญาเดิม ซึ่งพวกเราไม่เข้าใจอย่างสมบูรณ์ถึงองค์พระบุตรของพระเจ้าว่าเป็นพระผู้ไถ่ และพระคัมภีร์ฉบับพันธสัญญาเดิมก็ไม่ควรถือเป็นแค่ละครที่เป็นความสำเร็จแห่งคำพยากรณ์โบราณในพระบุคคลซึ่งได้แก่พระเยซูคริสต์แห่งนาซาเร็ธ  ตรงกันข้ามมีเพียงความสว่างแห่งการเปรียบพังเพยในคัมภีร์ฉบับพันธสัญญาเดิมเท่านั้นที่ทำให้เป็นไปได้ที่พวกเราจะเข้าใจได้ดียิ่งขึ้นถึงความหมายของเหตุการณ์เกี่ยวกับพระเยซูคริสต์ดังที่เปิดเผยให้พวกเราทราบในการสิ้นพระชนม์และการเสด็จกลับคืนชีพของพระองค์ ทุกวันนี้พวกเราต้องค้นให้พบกับความจริงนี้เสียใหม่ในการสอนคำสอนในการเทศน์และในเทวศาสตร์ซึ่งความจริงแห่งพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมอันจะขาดเสียมิได้ซึ่งพวกเราควรที่จะอ่านและย่อยว่าเป็นอาหารอันหาคุณค่ามิได้แห่งการหล่อเลี้ยงชีวิตฝ่ายจิต (เทียบ อสค. 3: 1-11; วว. 10: 8-11) [30]

        การอุทิศตนเองอย่างสิ้นเชิงให้กับพระคัมภีร์ของโจโรมแสดงให้พวกเราเห็นจากวิธีที่ท่านเขียนและพูดเช่นเดียวกัประกาศกโบราณ ปราชญ์แห่งพระศาสนจักรท่านนี้ใช้ไฟภายในที่กลายเป็นคำพูดที่หนักหน่วงเหมือนแรงระเบิด (เทียบ ยรม. 5: 14; 20: 9; 23: 29; มลค. 3: 2; Sir. 48: 1; ทธ. 3: 11; ลก. 12: 49) ซึ่งเป็นสิ่งจำเป็นเพื่อแสดงออกถึงความร้อนรนของผู้รับใช้เรื่องของพระเจ้าอย่างเช่นเอลียาห์ ยอห์น บัปติสต์และอัครสาวกเปาโล ซึ่งเกลียดการโกหก หน้าไหว้หลังหลอก และคำสอนเท็จเทียม ซึ่งทำให้คำพูดของเจโรมลุกเป็นไฟจนทำให้เห็นเหมือนเป็นการยั่วยุและก้าวร้าว  พวกเราคงจะเข้าใจได้ดีกว่าถึงมิติแห่งการติเตียนแห่งการเขียนของท่านหากพวกเราจะอ่านเนื้อหาในแสงสว่างแห่งขนบธรรมเนียมของบรรดาประกาศก เจโรมจึงเป็นต้นแบบแห่งการเป็นประจักษ์พยานที่ไม่ยอมออมชอมต่อความจริง ที่ใช้ไม้แข็งในการตำหนิเพื่อที่จะส่งเสริมให้มีการกลับใจ อาศัยความเข้มข้นแห่งการแสดงออกและภาพพจน์ของท่าน ท่านได้แสดงความกล้าหาญของผู้รับใช้ที่ปรารถนาไม่ใช่เพื่อเอาใจผู้อื่น นอกจากเจ้านายสูงสุดของท่านเท่านั้น (กท. 1: 10) ซึ่งท่านใช้พลังจิตทั้งหมดของท่านเพื่อพระองค์แต่ผู้เดียว

การศึกษาพระคัมภีร์

        ความรักเสน่หาของนักบุญเจโรมต่อพระคัมภีร์นั้นมีรากลึกอยู่ในความนบนอบ ประการแรกเป็นความรักต่อพระเจ้าผู้ทรงแสดงพระองค์ในพระวาจาที่เรียกร้องให้ต้องมีการฟังด้วยความเคารพ [31]  และรักผู้ที่อยู่ในพระศาสนจักรที่เป็นผู้แทนขนบธรรมเนียมทรงชีวิตซึ่งตีความสาส์นที่พระเจ้าทรงเผยแสดง แต่ “การนบนอบต่อความเชื่อ”  (รม. 1: 5’ 16: 26) ต้องไม่เป็นเพียงแต่ยอมรับบางสิ่งที่เป็นที่ทราบกันอยู่แล้วเฉยๆ ทว่าเรียกร้องความพยายามส่วนตัวอย่างจริงจังที่ต้องพยายามเข้าใจสิ่งที่พูดออกมา พวกเราอาจคิดถึงนักบุญเจโรมดุจเป็นผู้รับใช้ แห่งพระวาจาผู้ซื่อสัตย์และจริงจังพร้อมกับอุทิศตนอย่างสิ้นเชิง เพื่อที่จะส่งเสริมความเชื่อให้กับบรรดาพี่น้องชายหญิงให้ได้มีความเข้าใจอย่างเพียงพอต่อข้อความเชื่อที่มอบให้กับพวกเขา (เทียบ 1 ทธ. 6: 20; 2 ทธ. 1: 14) หากไม่เข้าใจในสิ่งที่เขียนไว้ที่เป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้เขียน พระวาจาของพระเจ้าก็จะขาดประสิทธิภาพ (เทียบ มธ. 13: 19) และจะไม่ก่อให้เกิดความรักต่อพระเจ้าได้

        ใช่ว่าพวกเราจะเข้าใจข้อความในพระคัมภีร์โดยทันทีทันใดก็หาไม่ ดังที่ประกาศกอิสยาห์กล่าว (อสย. 29: 11) สำหรับผู้ที่รู้ว่าต้อง “อ่าน” พระคัมภีร์อย่างไร กล่าวคือ ผู้ที่ได้รับการอบรมทางปัญญาอย่างเพียงพอ พระคัมภีร์ดูเหมือนจะถูกประทับตรา “ปกปิด” มิให้มีการตีความ ต้องการประจักษ์พยานเพื่อที่จะแทรกแซงและให้กุญแจเพื่อที่จะเข้าใจสาส์นที่ช่วยให้พวกเราเป็นไทซึ่งได้แก่พระเยซูคริสต์ มีแต่พระองค์เท่านั้นที่จะสามารถทำลายตราดังกล่าวเพื่อที่จะเปิดหนังสือพระคัมภีร์ (เทียบ วว. 5: 1-10) จากนั้นพระหรรษทานจึงจะหลั่งไหลมา (ลก. 4: 17-21) หลายคนแม้กระทั่งคริสตชนใจศรัทธาพูดอย่างเปิดเผยว่าพวกเขาไม่สามารถที่จะอ่านพระคัมภีร์ (เทียบ อสย. 29: 12) ไม่ใช่เพราะว่าเขาอ่านหนังสือไม่ออก แต่เป็นเพราะเขาไม่ได้มีการเตรียมตัวสำหรับภาษาพระคัมภีร์ วิธีการแสดงออก และประเพณีวัฒนธรรมโบราณ ผลก็คือข้อความพระคัมภีร์กลายเป็นภาษาที่ถอดความไม่ได้ ราวกับว่าเนื้อหาถูกเขียนขึ้นด้วยอักษรที่ไม่มีผู้ใดรู้จักและลึกลับ

        นี่แสดงให้เห็นถึงความจำเป็นที่ต้องมีนักตีความ  ซึ่งสามารถทำหน้าที่ของสังฆานุกรแทนคนที่ไม่สามารถเข้าใจความหมายของสาส์นที่เป็นแบบพยากรณ์ ตรงนี้พวกเราคิดถึงสังฆานุกรฟีลิปที่พระเยซูคริสต์ทรงส่งไปยังราชรถของขันทีซึ่งกำลังอ่านข้อความของประกาศกอิสยาห์ (อสย. 53: 7-8) ที่เขาไม่สามารถทราบความหมาย “ท่านเข้าใจความหมายสิ่งที่ท่านกำลังอ่านอยู่ไหม?” ฟีลิปถามและคำตอบคือ “ข้าพเจ้าจะเข้าใจได้อย่างไร นอกจากจะมีใครมาแนะนำ” (กจ. 8: 30-31) [32]

        เจโรมสามารถรับใช้เป็นผู้นำวิญญาณแก่พวกเราได้เฉกเช่นฟีลิป (เทียบ กจ. 8: 35) ท่านนำผู้อ่านทุกคนให้เข้าถึงพระธรรมล้ำลึกของพระเยซูคริสต์ในขณะเดียวกันก็ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการตีความและข้อมูลเชิงวัฒนธรรมด้วยความรับผิดชอบและอย่างเป็นระบบที่จำเป็นสำหรับการอ่านพระคัมภีร์ ที่ถูกต้องและที่จะเป็นประโยชน์ [33]  ด้วยวิธีที่เชี่ยวชาญและครบถ้วนท่านใช้ทรัพยากรเชิงยุทธศาสตร์ทุกอย่างที่มีอยู่รวมถึงความรู้ทุกชนิดที่มีอยู่ในสมัยนั้น ไม่ว่าจะเป็นด้านภาษาซึ่งพระวาจาของพระเจ้าถูกถ่ายทอดมา มีการวิจัยอย่างระมัดระวังและมีการตรวจสอบต้นฉบับที่พบได้ในการค้นคว้าเกี่ยวกับโบราณวัตถุ รวมถึงความรู้ในประวัติศาสตร์ที่เกี่ยวกับการแปล เพื่อที่จะชี้ให้เห็นถึงความเข้าใจที่ถูกต้องเกี่ยวกับพระคัมภีร์ที่ได้รับการดลใจจากพระจิต

        กิจกรรมอันโดดเด่นของนักบุญเจโรมมีความสำคัญมากต่อพระศาสนจักรในยุคสมัยของพวกเรา อย่างที่ธรรมนูญ “Dei Verbum” ระบุไว้ พระคัมภีร์เป็น “วิญญาณของเทวศาสตร์” [34] และเป็นการส่งเสริมฝ่ายจิตแห่งชีวิตพระศาสนจักร [35] การตีความพระคัมภีร์จึงจำเป็นต้องมีความชำนาญเป็นพิเศษ

        วันนี้ พวกเรามีศูนย์กลางที่เป็นเลิศสำหรับการวิจัยพระคัมภีร์ เช่น “Pontifical Biblical Institute” ที่กรุงโรม และ “Ecole Biblique” และ “Studium Biblicum Franciscanum” ที่กรุงเยรูซาเล็ม รวมถึงการค้นคว้าวิจัยของปิตาจารย์เช่น “Augustinianum” ที่กรุงโรมซึ่งรับใช้เรื่องนี้  ทว่าทุกคณะเทวศาสตร์ควรสร้างหลักประกันว่าการสอนพระคัมภีร์จะต้องดำเนินไปในทำนองที่นักศึกษาได้รับการอบรมที่จำเป็นในด้านการตีความพระคัมภีร์ทั่งในด้านการอธิบาย และเทวศาสตร์ของพระคัมภีร์โดยทั่วไป  น่าเสียดายว่าความมั่งคั่งของพระคัมภีร์ถูกมองข้ามหรือถูกลดค่าลงจากหลายคน เพราะพวกเขาใม่มีพื้นฐานเพียงพอเกี่ยวกับประเด็นนี้  พร้อมกับการเน้นให้มีการศึกษาพระคัมภีร์มากขึ้นในโครงการอบรมของพระศาสนจักรสำหรับสมณบริกรและครูสอนคำสอน ควรใช้ความพยายามหาทรัพยากรให้สัตบุรุษสามารถเปิดหนังสือศักดิ์สิทธิ์และได้รับผลแห่งปรีชาญาณอันหาคุณค่ามิได้ อีกทั้งความหวังและชีวิต [36]

        ณ จุดนี้ ข้าพเจ้าปรารถนาที่จะทบทวนข้อสังเกตของพระสันตะปาปาเบเนดิกต์ที่ 16 ในสมณสาส์นเตือนใจ ชื่อ “Verbum Domini” ระบุว่า “ธรรมชาติแห่งศีลศักดิ์สิทธิ์ของพระวาจาสามารถเข้าใจได้ด้วยการเปรียบเทียบกับการประทับอยู่อย่างแท้จริงของพระเยซูคริสต์ภายใต้แผ่นปังและเหล้าองุ่น… นักบุญเจโรมพูดถึงวิธีที่พวกเราจะเข้าถึงศีลมหาสนิทและพระวาจาของพระเจ้าว่า “พวกเราอ่านพระคัมภีร์ สำหรับข้าพเจ้าพระวรสารคือพระกายของพระเยซูคริสต์ สำหรับข้าพเจ้าพระคัมภีร์คือคำสอนของพระองค์ และเมื่อพระองค์ตรัสว่า ผู้ใดไม่รับกายและดื่มโลหิตของเรา (ยน. 6: 53) แม้ว่าคำพูดนี้สามารถเข้าใจได้ว่าหมายถึงพระธรรมล้ำลึกแห่งศีลมหาสนิท พระกายและพระโลหิตของพระเยซูคริสต์อันที่จริงก็คือพระวาจาแห่งพระวรสารซึ่งเป็นคำสอนของพระเจ้า” [37]

        น่าเสียดายว่าครอบครัวคริสตชนหลายครอบครัวดูเหมือนจะไม่สามารถ ดังที่ระบุไว้ในคัมภีร์โตราห์ (Torah) (cf. ฉธบ. 6:6) ในการแนะนำลูกหลานให้เข้าใจถึงพระวาจาของพระเจ้าในความสวยงามและอำนาจฝ่ายจิตของเนื้อหาพระคัมภีร์ นี่ทำให้ข้าพเจ้าต้องสถาปนาวันอาทิตย์แห่งพระวาจาของพระเจ้า [38] ดังนั้นการแสดงความศรัทธาต่างๆจะต้องทำให้มันมั่งคั่งด้วยความหมาย ทำอย่างถูกต้อง และให้พระวาจาพระเจ้านำไปสู่ความเชื่อที่ครบครันในการยึดมั่นอยู่ในพระธรรมล้ำลึกของพระเยซูคริสต์

พระคัมภีร์ฉบับประชาชน

        “ผลยอดเยี่ยมที่สุดแห่งการเพาะปลูกอันเร่าร้อน” [40] ของการศึกษาภาษากรีกและลาตินของเจโรมคือการแปลพราะคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมของท่านเป็นภาษาลาตินจากต้นฉบับภาษาฮีบรู  จนถึงสมัยนั้นคริสตชนแห่งอาณาจักรโรมันไม่สามารถอ่านพระคัมภีร์ได้ทั้งครบ ถ้าจะอ่านได้ทั้งครบต้องอ่านฉบับภาษากรีก พระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาใหม่เขียนเป็นภาษากรีก พระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมฉบับครบที่เป็นภาษากรีกมีอยู่แล้วซี่งเรียกกันว่าฉบับเซปตูอาจิน (Septuagint) ซึ่งชาวยิวแห่งเมื่ออาเลซซานเรีย (Alexandria) เป็นผู้แปลในศตวรรษที่สองก่อนคริสตกาล แต่สำหรับผู้อ่านได้แต่ภาษาลาตินยังไม่มีคัมภีร์ที่สมบูรณ์เป็นภาษาของเขา มีแต่การแปลเป็นบางส่วนและยังไม่ครบจากภาษากรีก สำหรับเจโรมและผู้ที่ดำเนินงานต่อของท่านต่างช่วยกันปรับและแปลพระคัมภีร์ทั้งเล่มขึ้นใหม่โดยเริ่มต้นจากพระวรสารและบทเพลงสดุดีที่กรุงโรมโดยได้รับการสนับสนุนและกำลังใจจากพระสันตะปาปาดามาซุส (Damasus)  แล้วเจโรมจากอาศรมของท่านที่เบ็ธเลเฮมก็เริ่มแปลพระคัมภีร์ภาคพันธสัญญาเดิมจากภาษาฮีบรู ท่านใช้เวลาหลายปีสำหรับงานชิ้นนี้

        เพื่อให้การแปลสำเร็จเจโรมต้องหันไปพึ่งภาษากรีกและภาษาฮีบรูที่ท่านมีความเชี่ยวชาญรวมทั้งภาษลาตินที่ท่านก็เก่งกาจด้วยโดยใช้เครื่องมือภาษาศาสตร์ที่ท่านร่ำเรียนมาโดยเฉพาะอย่างยิ่งจาก “Hexapla” (หนังสือ) ของออริเจน (Origen) เล่มแรกใช้สูตรทั่วไปในแนวฮีบรูแต่ก็ไม่ทิ้งความงดงามแห่งภาษาลาติน ผลของการแปลกลายเป็นอนุสาวรีย์ที่แท้จริงแห่งประวัติศาสตร์เชิงวัฒนธรรมของซีกโลกตะวันตกด้วยการสร้างภาษาเทวศาสตร์ การแปลของเจโรมหลังจากที่มีการต่อต้านกันบ้างในช่วงแรกทว่าในไม่ช้าก็กลายเป็นที่อ้างอิงของนักวิชาการและผู้ที่มีความเชื่อทั่วไปจนได้ชื่อว่า “ฉบับประชาชน หรือ Vulgate” [41]  ชาวยุโรปในคริสตศตวรรษกลางต่างเรียนรู้ที่จะอ่าน สวด และคิดจากหน้าพระคัมภีร์ที่แปลโดยเจโรม  อาศัยวิธีนี้ “พระคัมภีร์จึงกลายเป็นบ่อเกิดแห่ง ‘ตำราที่ยิ่งใหญ่’ (Paul Claudel) และ ‘แผนที่ประติมานวิทยา’ – iconographic atlas – (Marc Chagall) ซึ่งทั้งวัฒนธรรมคริสตชนและศิลป์ ซึ่งสามารถนำมาใช้” [42] วรรณคดี ศิลป์ และแม้กระทั่งภาษานิยมจึงค่อยๆ ถูกหล่อหลอมโดยการแปลพระคัมภีร์ของเจโรมโดยทิ้งมรดกยิ่งใหญ่แห่งความงดงามและความศรัทธาไว้ให้พวกเรา

        นี่เป็นความจริงที่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสภาสังคายนาเตรนต์ในสมณกฤษฎีกา “Insuper” ได้ยืนยันถึงคุณสมบัติ “ที่ถูกต้องถ่องแท้” แห่งพระคัมภีร์ฉบับประชานิยม จึงเท่ากับเป็นการอนุมิติให้มีการใช้ในพระศาสนจักรตลอดเวลาหลายศตวรรษ และเป็นประจักษ์พยานถึงคุณค่าของพระคัมภีร์ และเป็นเครื่องมือสำหรับเป้าหมายของการศึกษา การเทศน์ และการอภิปรายโต้แย้งสาธารณะ [43] แต่สภาสังคายนาก็มิได้ลดความสำคัญของภาษาที่เป็นต้นฉบับเช่นเดียวกับที่เจโรมไม่เคยพลาดที่จะยืนยัน แล้วก็ไม่เคยห้ามที่จะให้มีการแปลกันต่อไปในอนาคต  นักบุญพระสันตะปาปาเปาโลที่ 6 ซึ่งติดตามการชี้แนะของบรรดาปิตาจารย์แห่งสภาสังคายนาวาติกัน ที่ 2 ประสงค์ที่จะเห็นการปรับปรุงพระคัมภีร์ฉบับประชานิยมให้สมบูรณ์เพื่อรับใช้พระศาสนจักรทั้งมวล ดังนั้นในปี ค.ศ. 1979 นักบุญยอห์น ปอลที่ 2 ในธรรมนูญชื่อ “Scripturam Thesaurus” [44] จึงออกพระคัมภีร์ฉบับพิเศษทื่ชื่อว่า “ฉบับประชานิยมใหม่” (Neo-Vulgate)

การแปลและการปรับให้เข้ากับวัฒนธรรม

        โดยอาศัยการแปล เจโรมประสบกับความสำเร็จในการ “ปรับ” พระคัมภีร์ให้สอดคล้องกับภาษาลาตินและวัฒนธรรม งานแปลของท่านกลายเป็นความจริงถาวรสำหรับกิจกรรมธรรมทูตของพระศาสนจักร  “ทุกครั้งที่ชุมชนรับสาส์นแห่งความรอดพระจิตจะทรงทำให้วัฒนธรรมมีความมั่งคั่งด้วยพลังอำนาจการเปลี่ยนแห่งพระวรสาร” [45] ณ จุดนี้มีบางสิ่งบางอย่างที่เป็นวัฎจักรเกิดขึ้น เฉกเช่นที่การแปลของเจโรมเป็นหนี้ต่อภาษาและวัฒนธรรมของภาษาลาตินคลาสสิค ซึ่งมีอิทธิพลที่เห็นชัดมาก ดังนั้นการแปลของท่านทั้งในด้านภาษาและสัญลักษณ์ และเนื้อหาที่มีจินตนาการชั้นสูงจึงกลายเป็นตัวกระตุ้นให้มีการสร้างวัฒนธรรมใหม่

        งานแปลของเจโรมสอนพวกเราว่าคุณค่าและรูปแบบเชิงบวกของทุกวัฒนธรรมล้วนเป็นการสร้างความมั่งคั่งให้กับพระศาสนจักร  วิธีต่างๆที่พระวาจาของพระเจ้าได้รับการประกาศ เป็นที่เข้าใจ และมีประสบการณ์ในการแปลแต่ละครั้งนั้นล้วนแต่ทำให้พระคัมภีร์เองมีความมั่งคั่ง เพราะว่าการแสดงออกที่ทราบกันดีของนักบุญเกรโกรี่ผู้ยิ่งใหญ่ พระคัมภีร์จะเจริญเติบโตพร้อมกันกับผู้อ่าน [46] โดยที่พระวาจาพระเจ้าจะทำให้เกิดมิติใหม่และเสียงก้องกังวานใหม่ที่ดังสะท้อนไปจนทุกศตวรรษ การที่พระคัมภีร์และพระวรสารเข้าไปสู่วัฒนธรรมต่างๆ ยิ่งจะทำให้พระศาสนจักร “เป็นเจ้าสาวที่ประดับเต็มไปด้วยเพชรพลอย” มากยิ่งขึ้น” (อสย. 61: 10) ในขณะเดียวกันนี่จะเป็นประจักษ์พยานต่อความจริงว่าพระคัมภีร์จำเป็นต้องมีการแปลเสมอตามภาษา ความคิด วัฒนธรรม และยุคสมัย รวมถึงวัฒนธรรมสากลของโลกแห่งยุคสมัยของพวกเรา [47]

        การชี้นำให้เห็นอย่างชัดเจนว่ามีการเปรียบเทียบระหว่างการแปลในฐานะที่เป็นเรื่องของ “ภาษา” พื้นบ้าน และรูปแบบอื่นๆที่เป็นของพื้นบ้าน [48] นี่คือเหตุผลที่เพราะเหตุใดการแปลจึงไม่คำนึงแต่จำเพาะภาษาเท่านั้น แต่จะต้องสะท้อนให้เห็นอย่างแท้จริงถึงจริยธรรมในวงกว้างที่เกี่ยวกับชีวิตทั้งครบของมนุษย์ หากปราศจากซึ่งการแปลภาษาต่างๆ พวกเราก็คงจะไม่สามารถที่จะสื่อระหว่างกัน พวกเราคงจะต้องปิดประตูประวัติศาสตร์ให้แก่กันและกันพร้อมกับปฏิเสธที่จะสร้างวัฒนธรรมแห่งการพบปะกัน [49] ผลร้ายแห่งการไม่มีการแปลคือจะไม่มีการให้การต้อนรับกัน ซึ่งอันที่จริงแล้วการต้อนรับขับสู้กันน่าที่จะเพิ่มขึ้น นักแปลเป็นผู้สร้างสะพาน มีการตตัดสินใจเร่งด่วนมากน้อยเท่าไร มีการประณามและมีความขัดแย้งกี่มากน้อยที่เกิดจากความจริงว่าพวกเราไม่เข้าใจภาษาของผู้อื่น หรือไม่สนใจกับการแสดงความรักมากมายที่การแปลชี้นำ

        เจโรมก็เช่นเดียวกันที่ต้องเผชิญกับความคิดที่ครอบงำในสมัยนั้นหากความรู้ภาษากรีกเป็นเรื่องที่ค่อนข้างธรรมดาในยุคต้นๆแห่งอาณาจักรโรมัน พอถึงสมัยของท่านกลับกลายเป็นภาษาที่แทบจะไม่มีผู้ใดรู้จัก ท่านเป็นผู้หนี่งที่มีความเชียวชาญมากที่สุดในภาษากรีกลาตินและวรรณคดี นอกจากนั้นท่านยังเดินทางมากมายในขณะที่ท่านเรียนภาษาฮีบรู หากเป็นอย่างที่มีคนพูดกัน “ข้อจำกัดภาษาของข้าพเจ้าคือข้อจำกัดแห่งโลกของข้าพเจ้า” [50] พวกเราอาจกล่าวได้ว่า พวกเราเป็นหนี้ความรู้ของเจโรมในเรื่องภาษาเกี่ยวกับความเข้าใจสากลของคริสตศาสนา และเรื่องราวล้ำลึกเกี่ยวกับทรัพยากรของคริสตศาสนา

        พร้อมกับการฉลองครบรอบปีแห่งการมรณภาพของนักบุญเจโรม พวกเราควรมองไปยังความมีชีวิตชีวาในงานธรรมทูตที่ถูกแสดงออกในความจริงที่ว่าพระวาจาของพระเจ้าได้ถูกแปลออกเป็นกว่า 3 พันภาษา พวกเราเป็นหนี้ต่อธรรมทูตกี่คนสำหรับการพิมพ์หนังสือไวยากรณ์ พจนานุกรม และเครื่องไม้เครื่องมือทางภาษาที่ทำให้พวกเราสามารถสื่อติดต่อกันและกลายเป็นเครื่องมือที่ทำให้ธรรมทูตเข้าถึงทุกคนได้” [51] พวกพวกเราจำเป็นต้องให้การสนับสนุนงานนี้และร่วมลงทุนเพื่อช่วยเอาชนะกับข้อจำกัดในการสื่อและการเสียโอกาสที่จะได้พบกับผู้อื่น ยังมีเรื่องที่ต้องทำอีกมากมาย มีการกล่าวกันว่าหากปราศจากซึ่งการแปลก็จะไม่มีความเข้าใจ [52] พวกเราจะไม่เข้าใจทั้งตัวเราเองและผู้อื่น

เจโรมและบัลลังก์ของเปโตร

        เจโรมมีความสัมพันธ์พิเศษกับกรุงโรมเสมอ กรุงโรมคือที่พำนักฝ่ายจิตที่ท่านนักบุญกลับมาเยือนเป็นประจำ ในกรุงโรมท่านได้รับการอบรมด้านมานุษยวิทยาและถูกหล่อหลอมให้เป็นคริสตชน  เจโรมเป็น “homo Romanus” (ชาวโรมัน) ความผูกพันกันนี้เกิดขึ้นแบบพิเศษจากภาษาลาตินที่ท่านเป็นปราชญ์และเป็นภาษาที่ท่านรักชื่นชอบ แต่ที่สำคัญที่สุดก็คือจากพระศาสนจักรแห่งกรุงโรมโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากบัลลังก์ของนักบุญเปโตร

        สำหรับเจโรมพระศาสนจักรแห่งกรุงโรมเป็นผืนดินอุดมซึ่งเมล็ดพันธุ์ของพระเยซูคริสต์บังเกิดผลอย่างบริบูรณ์ [53] ในเวลาที่มีความยุ่งยากซึ่งอาภรณ์ของพระศาสนจักรอันปราศจากตะเข็บฉีกขาดเพราะการแตกแยกของคริสตชน เจโรมจะมองไปยังบัลลังก์ของอัครสาวกเปโตรเป็นจุดอ้างอิง “เนื่องจากข้าพเจ้าไม่ติดตามผู้นำใดนอกจากพระเยซูคริสต์ ดังนั้นข้าพเจ้าจะไม่สื่อกับผู้ใดนอกจากพระสันตะปาปา กล่าวคือ กับผู้ที่ครองบัลลังก์ของเปโตร เพราะข้าพเจ้าทราบว่านี่คือศิลาที่พระศาสนจักรถูกสร้างขึ้นมาบนศิลานี้” ในขณะที่มีการโต้แย้งกันอย่างรุนแรงกับงพวก “Arians” ท่านเขียนจดหมายถึงพระสันตะปาปาดามาซุส (Damasus) ว่า “ใครที่ไม่อยู่ข้างพระองค์ก็จะระเหระหนไป ใครที่ไม่ใช่คนของพระเยซูคริสต์ก็เป็นคนที่เป็นปฏิปักษ์ต่อพระองค์” [54] ในที่สุดเจโรมอาจอ้างได้ด้วยว่า “ใครที่ไม่เป็นหนึ่งเดียวกับพระบัลลังก์ของเปโตรก็ไม่ใช่พวกของข้าพเจ้า” [55]

        บ่อยครั้งเจโรมจะมีส่วนร่วมในการโต้เถียงเรื่องข้อความเชื่อ ความรักของท่านต่อความจริง และการปกป้องพระเยซูคริสต์ด้วยความร้อนรนบางทีก็ทำให้ท่านเขียนโต้ด้วยภาษาและอารมณ์ที่รุนแรง แต่ท่านก็ดำเนินชีวิตในสันติสุข “ข้าพเจ้าปรารถนาสันติสุขเท่าๆกับผู้อื่น แล้วข้าพเจ้าก็ไม่เพียงต่ปรารถนาเท่านั้น ข้าพเจ้ายังภาวนาขอด้วย  แต่สันติสุขที่ข้าพเจ้าต้องการเป็นสันติสุขของพระเยซูคริสต์ ซึ่งเป็นสันติสุขที่แท้จริง เป็นสันติสุขที่ปราศจากความขมขื่น เป็นสันติสุขที่ปราศจากสงคราม เป็นสันติสุขที่ที่จะไม่ไปลดคุณค่าของคู่อริ แต่เป็นนสันติสุขที่สร้างกัลยาณมิตร” [56]

        ยุคสมัยนี้ยิ่งกว่ายุคไหนในโลก พวกเราต้องการประจักษ์พยาแห่งความเมตตาและความเป็นหนึ่งเดียวกัน ณ จุดนี้ข้าพเจ้าประสงค์ที่จะกล่าวย้ำอีกครั้งหนึ่งว่า ขอให้พวกเรามอบการเป็นประจักษ์พยานที่น่าชื่นชมและโดดเด่นแห่งความเป็นหนึ่งเดียวกันฉันพี่น้อง [57]  “ด้วยวิธีนี้ทุกคนจะได้รู้ว่าท่านเป็นศิษย์ของเรา ถ้าท่านรักซึ่งกันและกัน” (ยน. 13: 35) นี่คือสิ่งที่พระเยซูคริสต์ขอต่อพระบิดาด้วยการอธิษฐานร้อนรน “เพื่อที่ทุกคนจะได้เป็นหนึ่งเดียวกัน… ในเรา… เพื่อที่โลกจะได้เชื่อ” (ยน. 17: 21)

รักสิ่งที่เจโรมรัก

        ก่อนจบจดหมายฉบับนี้ข้าพเจ้าปรารถนาที่จะขอร้องทุกคน ท่ามกลางความดีงามหลายอย่างที่พวกเรามอบให้กับนักบุญเจโรมโดยชนรุ่นหลัง ความดีงามอย่างหนึ่งก็คือท่านมิได้เป็นเพียงแค่นักวิชาการที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งใน “หอสมุด” ที่ทำให้คริสต์ศาสนามั่งคั่งในกาลสมัยหนึ่งเท่านั้นโดยเริ่มจากการทำคุณให้กับพระคัมภีร์ พวกเราอาจกล่าวได้ดังที่ท่านพูดถึงเนโปติอานุส (Nepotianus) ว่า “โดยอาศัยการอ่านด้วยใจร้อนรนและรำพึงอย่างสม่ำเสมอ  ท่านทำให้หัวใจของท่าน กลายเป็นห้องสมุดทรงคุณค่าของพระเยซูคริสต์” [58]  เจโรมพยายามทุกวิถีทางที่จะขยายห้องสมุดของท่านซึ่งท่านคิดเสมอว่านี่เป็นแหล่งที่จะขาดเสียมิได้ในการที่จะเข้าใจความเชื่อและชีวิตฝ่ายจิต  โดยอาศัยวิธีนี้ท่านยังเป็นแบบฉบับที่ดีสำหรับปัจจุบันนี้ด้วย  แต่ท่านยังไม่หยุด สำหรับท่านแล้วการศึกษาไม่ได้จำกัดอยู่ที่การอบรมศึกษาในวัยรุ่นเท่านั้น แต่เป็นสิ่งแรกที่ต้องทำตลอดไป ต้องเป็นสิ่งแรกที่ต้องทำประจำวัน  อาจกล่าวได้ว่าท่านเองกลายเป็นห้องสมุดและแหล่งแห่งความรู้สำหรับผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน  โปสตูมิอานุส (Postumianus) ซึ่งเดินทางไปทั่วตะวันออกในคริสตศตวรรษที่สี่เพื่อแสวงหาการเจริญก้าวหน้าแห่งชีวิตพรตและได้ใช้เวลาหลายเดือนอยู่กับเจโรม ได้เห็นเป็นประจักษ์เรื่องนี้ด้วยตาตนเอง และเขาเขียนไว้ว่า “เจโรมจะติดอยู่กับการอ่านหนังสือเสมอ ท่านไม่ยอมพักผ่อนทั้งกลางวันหรือกลางคืน ตลอดวันท่านจะต้องกำลังอ่านหรือกำลังเขียนบางอย่างอยู่เสมอ” [59]

        สำหรับเรื่องนี้บ่อยครั้งข้าพเจ้าคิดถึงประสบการณ์ที่เยาวชนของวันนี้ก็สามารถที่จะเดินเข้าไปในร้านขายหนังสือในเมือง หรือเข้าไปในอินเตอร์เน็ตเพื่อค้นหาหนังสือที่เกี่ยวกับศาสนาได้  ส่วนใหญ่แล้วหนังสือแผนกนี้มักจะไม่ค่อยมีหรือถ้ามีก็น้อยมากกับหนังสือที่เป็นแก่นสาร เมื่อพวกเรามองไปที่ชั้นหนังสือหรือที่เว็บไซต์เป็นการยากที่เยาวชนจะเข้าใจว่าการแสวงหาความจริงทางศาสนาสามารถเป็นการผจญภัยที่น่าสนใจที่จะทำให้หัวใจและจิตใจของพวกเราเป็นหนึ่งเดียวกัน ความกระหายหาพระเจ้านั้นจะจุดประกายไฟให้กับจิตใจตลอดทุกศตวรรษจนถึงปัจจุบันนี้อย่างไร การเจริญพัฒนาฝ่ายจิตมีอิทธิพลต่อนักเทวศาสตร์และนักปรัชญาศาสตร์ ศิลปิน นักกวี นักประวัติศาสตร์ และนักวิทยาศาสตร์อย่างไร ปัญหาประการหนึ่งที่พวกเรากำลังเผชิญกันอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่แต่เรื่องศาสนาเท่านั้น แต่เป็นเรื่องของความไม่รู้หนังสือด้วย  ประสบการณ์ชีวิตฝ่ายจิตที่ทำให้พวกเราเป็นผู้แปลและตีความขนบธรรมเนียมทางวัฒนธรรมของพวกเรานั้นมีน้อยมาก ข้าพเจ้าปรารถนาที่จะท้าทายเยาวชนเป็นพิเศษขอให้ทุกคนจงได้สำรวจมรดกตกทอดของพวกเธอ จงชื่นชอบกับประวัติศาสตร์นี้ที่เป็นของพวกเธอ จงกล้าที่จะพิศเพ่งไปยังหนุ่มเจโรมซึ่งคล้ายกับพ่อค้าในนิทานเปรียบเทียบของพระเยซูคริสต์ขายทุกสิ่งที่เขามีเพื่อซื้อ “ไข่มุกที่มีค่ามหาศาล” (มธ. 13: 46)

        พวกเราสามารถเรียกเจโรมได้ว่าเป็น “ห้องสมุดของพระเยซูคริสต์” เป็นห้องสมุดถาวร นับด้วยระยะเวลาถึง 16 ศตวรรษซึ่งยังคงสอนพวกเราให้ทราบถึงความหมายแห่งความรักของพระเยซูคริสต์ เป็นความรักที่ไม่สามารถแยกออกจากการพบกับพระวาจาของพระองค์  นี่คือเหตุผลที่เพราะเหตุใดการครบรอบ 1600 ปี จึงสามารถมองได้ว่าเป็นการเรียกร้องให้พวกเรารักผู้ที่เจโรมรัก เป็นการพบกับสิ่งที่ท่านเขียน และที่จะสัมผัสกับชีวิตฝ่ายจิตของท่านซึ่งสามารถอธิบายโดยย่อๆ ว่าเป็นความปรารถนาอย่างลึกซึ้งที่ไม่รู้จักหยุดหย่อนเพื่อที่จะได้รู้จักพระเจ้าให้ดียิ่งขึ้นผู้ทรงเลือกที่จะแสดงพระองค์ ในยุคสมัยของพวกเรา ทำไมพวกเราจะไม่ยอมฟังคำแนะนำของเจโรมที่ให้ไว้กับเพื่อนร่วมยุคสมัยของท่าน “จงอ่านพระคัมภีร์อย่างสม่ำเสมอ อย่าปล่อยให้พระคัมภีร์ห่างจากมือของท่าน” [60]

        แบบฉบับที่สง่างามแห่งประเด็นนี้คือพระแม่มารีย์พรหมจารีซึ่งเจโรมขานพระนามว่าเป็นพรหมจารีและมารดา แต่ยังเป็นผู้ที่อ่านพระคัมภีร์ด้วยใจศรัทธาอีกด้วย  พระแม่มารีย์รำพึงสิ่งต่างๆเหล่านี้ไว้ในใจ” (เทียบ ลก. 2: 19.51)  “เพราะพระนางเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ พระนางอ่านพระคัมภีร์ รู้จักบรรดาประกาศก และจดจำสิ่งที่อัครทูตคาเบรียลกล่าวกับพระนางสิ่งเดียวกันกับที่ประกาศกทำนายไว้… พระนางพิศเพ่งไปยังพระกุมารบุตรของพระนางที่นอนอยู่ในรางหญ้าและกำลังร่ำไห้ ความจริงสิ่งที่พระนางเห็นคือพระบุตรของพระเจ้า พระนางเปรียบสิ่งที่พระนางเห็นกับทุกคนที่พระนางอ่านและได้ยินได้ฟังมา” [61] จึงขอให้พวกเรามอบตัวของเราไว้กับพระแม่ของพวกเราซึ่งยิ่งกว่าผู้ใดสามารถสอนพวกเราให้รู้จักอ่าน รำพึง พิศเพ่ง และอธิษฐานภาวนาต่อพระเจ้า ผู้ทรงประทับอยู่ในชีวิตของพวกเรา

        ให้ไว้ ณ มหาวิหารนักบุญยอห์นาเตรัน วันที่ 30 กันยายน วันฉลองนักบุญเจโรม ในปี 2020 อันเป็นปีที่แปดแห่งสมณสมัยของข้าพเจ้า

                                                    ฟรันซิสกุส 

(วิษณุ ธัญญอนันต์ – เก็บสมณลิขิตของพระสันตะปาปาฟรานซิสมาแบ่งปันและไตร่ตรอง)

[1]“Deus qui beato Hieronymo presbitero suavem et vivum Scripturae Sacrae affectum tribuisti, da, ut populus tuus verbo tuo uberius alatur et in eo fontem vitae inveniet”. Collecta Missae Sanctae Hieronymi, Missale Romanum, editio typica tertia, Civitas Vaticana, 2002.

[2] Epistula (hereafter Ep.) 22, 30: CSEL 54, 190.

[3] AAS 12 (1920), 385-423.

[4] Cf. General Audiences of 7 and 14 November 2007Insegnamenti, III, 2 (2007), 553-556; 586-591.

[5] SYNOD OF BISHOPSTwelfth Ordinary General Assembly, Message to the People of God (24 October 2008).

[6] Cf. AAS 102 (2010), 681-787.

[7] Chronicum 374: PL 27, 697-698.

[8] Ep. 125, 12: CSEL 56, 131.

[9] Cf. Ep. 122, 3: CSEL 56, 63.

[10] Cf. Morning Meditation, 10 December 2015. The anecdote is related in A. LOUF, Sotto la guida dello Spirito, Qiqaion, Mangano (BI), 1990, 154-155.

[11] Cf. Ep. 125, 12: CSEL 56, 131.

[12] Cf. Apostolic Exhortation Verbum Domini, 89: AAS 102 (2010), 761-762.

[13] Cf. Ep. 125, 9.15.19: CSEL 56, 128.133-134.139.

[14] Vita Malchi monachi captivi, 7, 3: PL 23, 59-60.

[15] Praefatio in Librum Esther, 2: PL 28, 1505.

[16] Cf. Ep. 108, 26: CSEL 55, 344-345.

[17] Ep. 52, 8: CSEL 54, 428-429; cf. Verbum Domini, 60: AAS 102 (2010), 739.

[18] Praefatio in Librum Paralipomenon LXX, 1.10-15: Sources Chrétiennes 592, 340.

[19] Praefatio in Pentateuchum: PL 28, 184.

[20] Ep. 80, 3: CSEL 55, 105.

[21] Message on the Occasion of the Twenty-fourth Public Session of the Pontifical Academies, 4 December 2019: L’Osservatore Romano, 6 December 2019, p. 8.

[22] Verbum Domini, 30: AAS 102 (2010), 709.

[23] Ep. 125, 15.2: CSEL 56, 133.120.

[24] Ep. 3, 6: CSEL 54, 18.

[25] Cf. Praefatio in Librum Iosue, 1, 9-12: SCh 592, 316.

[26] Homilia in Psalmum 95: PL 26, 1181.

[27] Cf. Vita S. Pauli primi eremitae, 16, 2: PL 23, 28.

[28] Cf. In Isaiam Prologus: PL 24, 17.

[29] Cf. SECOND VATICAN ECUMENICAL COUNCIL, Dogmatic Constitution on Divine Revelation Dei Verbum, 14.

[30] Cf. ibid.

[31] Cf. ibid., 7.

[32] Cf. SAINT JEROME, Ep. 53, 5: CSEL 54, 451.

[33] Cf. SECOND VATICAN ECUMENICAL COUNCIL, Dogmatic Constitution on Divine Revelation Dei Verbum, 12.

[34] Ibid., 24.

[35] Cf. ibid., 25.

[36] Cf. ibid., 21.

[37] N. 56; cf. In Psalmum 147: CCL 78, 337-338.

[38] Cf. Apostolic Letter Motu Proprio Aperuit Illis, 30 September 2019.

[39] Cf. Apostolic Exhortation Evangelii Gaudium, 152.175: AAS 105 (2013), 1083-1084.1093.

[40] Cf. Ep. 52, 3: CSEL 54, 417.

[41] Cf. Apostolic Exhortation Verbum Domini, 72: AAS 102 (2010), 746-747.

[42] SAINT JOHN PAUL II, Letter to Artists (4 April 1999), 5: AAS 91 (1999), 1159-1160.

[43] Cf. DENZIGER-SCHÖNMETZER, Enchiridion Symbolorum, ed. 43, 1506.

[44] 25 April 1979: AAS 71 (1979), 557-559.

[45] Apostolic Exhortation Evangelii Gaudium, 116: AAS 105 (2013), 1068.

[46] Homilia in Ezechielem I, 7: PL 76, 843D.

[47] Cf. Apostolic Exhortation Evangelii Gaudium, 116: AAS 105 (2013), 1068.

[48] Cf. P. RICOEUR, Sur la traduction, Paris, 2004.

[49] Cf. Apostolic Exhortation Evangelii Gaudium, 24: AAS 105 (2013), 1029-1030.

[50] L. WITTGENSTEIN, Tractatus Logico-Philosophicus, 5.6.

[51] Apostolic Exhortation Evangelii Gaudium, 31: AAS 105 (2013), 1033.

[52] Cf. G. STEINER, After Babel. Aspects of Language and Translation, New York, 1975.

[53] Cf. Ep. 15, 1: CSEL 54, 63.

[54] Ibid., 15, 2: CSEL 54, 62-64.

[55] Ibid., 16, 2: CSEL 54, 69.

[56] Ibid., 82, 2: CSEL 55, 109.

[57] Cf. Apostolic Exhortation Evangelii Gaudium, 99: AAS 105 (2013), 1061.

[58] Ep. 60, 10; CSEL 54, 561.

[59] SULPICIUS SEVERUS, Dialogus I, 9, 5: SCh 510, 136-138.

[60] Ep. 52, 7: CSEL 54, 426.

[61] Homilia de Nativitate Domini IV: PL Suppl. 2, 191.

15 ตุลาคม
ระลึกถึง นักบุญเทเรซา แห่งอาวีลา พรหมจารีและนักปราชญ์แห่งพระศาสนจักร

15 ตุลาคม
ระลึกถึง นักบุญเทเรซา แห่งอาวีลา พรหมจารีและนักปราชญ์แห่งพระศาสนจักร

( St Teresa of Jesus, Virgin & Doctor, memorial )

นักบุญเทเรซาองค์ใหญ่ หรือนักบุญเทเรซา แห่งอาวีลา หรือนักบุญเทเรซา แห่งพระเยซูเจ้า มีนามเดิมว่า Teresa Cepeda de Ahumada เกิดที่เมืองอาวีลา ประเทศสเปน เมื่อปี ค.ศ. 1515 เมื่ออายุ 20 ปี ท่านได้อ่านจดหมายต่างๆ ของนักบุญเยโรม จึงตัดสินใจเข้าอารามของคณะคาร์เมไลท์ โดยมีความคิดว่านี่เป็นหนทางที่ปลอดภัยที่สุดไปสู่ความรอดพ้น แม้ว่าพ่อของท่านจะไม่ยินยอมก็ตาม “การภาวนาเป็นประตูนำไปสู่พระหรรษทานที่ยิ่งใหญ่ ถ้าประตูนี้ปิดเสียแล้ว ฉันก็ไม่รู้ว่าพระเจ้าจะทรงให้พระหรรษทานต่างๆได้อย่างไร” ท่านมีสุขภาพที่ไม่สู้ดีนัก จึงใช้เวลาช่วงเจ็บป่วยนี้ฝึกจิตภาวนา เมื่อได้อ่านหนังสือ “คำสารภาพ” (Confessions) ของนักบุญออกัสติน ก็ได้รับแรงบันดาลใจให้ถวายมอบตัวท่านเองแด่พระเจ้าโดยไม่สงวนสิ่งใดไว้เลย ในสมัยของท่านนั้นบ้านหรืออารามนักบวชมากมายมีระเบียบวินัยที่หย่อนยาน มีผู้ที่ไปเยี่ยมเยียนบ้านนักบวชหรืออารามเหล่านี้บ่อยๆ ทำให้สมาชิกของคณะหันไปติดจิตตารมณ์ทางโลก “การภาวนาและการปล่อยตนตามความปรารถนาไปด้วยกันไม่ได้” ท่านมักจะกล่าวเช่นนี้เสมอๆ

ต่อมา ท่านค่อยๆ มีชีวิตภายในเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ได้เห็นภาพนิมิต ได้เข้าฌาณ ตัวลอยขึ้นจากพื้น และพระหรรษทานพิเศษอื่นๆอีก องค์พระผู้เป็นเจ้าเองได้ตรัสกับท่าน มีเรื่องรายงานว่าทูตสวรรค์องค์หนึ่ง (a seraph = เซราฟิม) ใช้หอกหรือดาบแทงเข้าไปในดวงใจของท่าน (ในปี ค.ศ.1559) และท่านได้รับแรงสนับสนุนในด้านฝ่ายจิต เหตุการณ์เหล่านี้ส่งผลกระทบต่อท่านเป็นเวลาหลายปีที่คนอื่นๆเข้าใจผิดในตัวท่าน และต่างพากันเย้ยหยัน แม้บรรดาคุณพ่อที่ฟังท่านสารภาพบาปในช่วงแรกๆ ยังออกความเห็นว่า ภาพนิมิตที่ท่านเห็นเป็นการล่อลวงจากปีศาจ แต่โดยธรรมชาติที่ไม่คิดถึงตนเองและอุปนิสัยที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก นักบุญเทเรซามีความสามารถในการปรับตัวให้เข้ากับผู้คนทุกชนิด ทุกสถานที่ และทุกสภาพแวดล้อมได้อย่างง่ายดาย ตลอดระยะเวลา 20 ปีของการต้องต่อสู้ทางฝ่ายจิตวิญญาณ ท่านค่อยๆเรียนรู้อย่างช้าๆที่จะไม่ติดใจในสิ่งสร้าง รู้จักสละละตนเอง และติดตามพระคริสตเจ้าอย่างครบสมบูรณ์มากขึ้น “คำภาวนาที่พระเจ้าทรงพึงพอใจมากที่สุด คือสิ่งที่นำไปสู่การปรับปรุงตนเอง และนำไปสู่การกระทำที่ดี มากกว่าความสุขอันเกิดจากความพึงพอใจของตนเอง”

ในที่สุด นักบุญเปโตร แห่ง อัลคันตารา (St Peter of Alcantara) ซึ่งเป็นผู้แนะนำวิญญาณให้ท่าน และนักบุญ ฟรังซิส บอร์เจีย (St Francis Borgia) ก็สามารถสังเกตเห็นและเข้าใจพลังอำนาจของพระที่ทำงานในตัวท่าน และในปี ค.ศ.1561 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสั่งท่านให้ปฏิรูปคณะคาร์เมไลท์ ขณะนั้นท่านมีอายุ 46 ปี และในอีก 21 ปีที่ท่านดำเนินชีวิตสืบต่อมา ท่านก็สามารถก่อตั้งคอนแวนต์ของซิสเตอร์คาร์เมไลท์ไม่สวมรองเท้าได้ 17 แห่ง และอารามฤาษีของบรรดาภราดา 15 แห่ง ภายใต้กฎเกณฑ์ของคณะที่เที่ยงแท้และเข้มงวด แม้จะมีการคัดค้านอย่างรุนแรงจากกลุ่มที่ไม่เห็นด้วยก็ตาม “อย่าให้สิ่งใดทำให้ท่านเดือดเนื้อร้อนใจ ทุกสิ่งจะผ่านพ้นไป มีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่ไม่ทรงเปลี่ยนแปลงเลย ความอดทนจะทำให้ได้รับทุกสิ่ง พระเจ้าผู้เดียวก็เพียงพอแล้ว”

ภายใต้ความนบนอบอย่างเคร่งครัดต่ออธิการ นักบุญเทเรซาได้เขียนถึงเรื่องราวชีวิตของท่านในหนังสือ “หนทางสู่ความครบครัน” (“The Way of Perfection”) “ประสาทภายใน” (“The Interior Castle”) และ “ความเข้าใจเรื่องความรักของพระเจ้า” (“Conception of the Love of God”) ท่านสิ้นใจเมื่อวันที่ 4 ตุลาคม ค.ศ.1582 ถูกฝังไว้ที่ Alba de Tomes ได้รับการแต่งตั้งเป็นนักบุญในปี ค.ศ. 1662 โดยพระสันตะปาปาเกรโกรีที่ 15 และได้รับการประกาศเป็นนักปราชญ์แห่งพระศาสนจักร ในปี ค.ศ.1970 โดยนักบุญปอลที่ 6 พระสันตะปาปา

(ถอดความโดย คุณพ่อ วิชา หิรัญญการ จากหนังสือ Saint Companions For Each Day ; เขียนโดย A.J.M. Mausolfe และ J.K. Mausolfe)

การเข้าเฝ้าแบบทั่วไป (General Audience) วันพุธที่ 14 ตุลาคม 2020

การเข้าเฝ้าแบบทั่วไป (General Audience) วันพุธที่ 14 ตุลาคม 2020

ต่อไปนี้เป็นการสอนคำสอนของสมเด็จพระสันตะปาปาฟรานซิสต่อผู้เข้าเฝ้าที่ห้องประชุมเปาโลที่ 6 ในวันพุธที่ 14 ตุลาคม 2020 ซึ่งเผยแพร่โดยสำนักข่าววาติกัน

******

อรุณสวัสดิ์ ลูก ๆ และ พี่น้องชายหญิงที่รัก

        เมื่ออ่านพระคัมภีร์พวกเราจะพบกับการสวดภาวนาในรูปแบบต่างๆเสมอ และพวกเรายังจะพบกับหนังสือที่มีแต่การสวดภาวนาทั้งเล่ม เป็นหนังสือที่กลายเป็นแผ่นดินบ้านเกิดเมืองนอน โรงสวด และบ้านของบุคคลที่ชอบสวดภาวนา หนังสือนั้นคือ “หนังสือบทเพลงสดุดี” ซึ่งเป็นบทภาวนา 150 บทด้วยกัน

        นี่เป็นส่วนหนึ่งของหนังสือปรีชาญาณเพราะเนื้อหาสาระสอนว่า “จะต้องสวดภาวนาอย่างไร” โดยอาศัยประสบการณ์ในการเสวนากับพระเจ้า ในหนังสือบทเพลงสดุดีพวกเราจะพบกับความรู้สึก และอารมณ์ต่างๆ ของมนุษย์ ไม่ว่าจะเป็นความชื่นชมยินดี ความโศกเศร้า ความสงสัย ความหวัง ความขมขื่นที่เป็นสีสันแห่งชีวิตของพวกเรา คำสอนของพระศาสนจักรคาทอลิกยืนยันว่าเพลงสดุดีทุกบท “มีความซื่อๆ เรียบง่าย ที่ทุกคนสามารถนำมาสวดได้ทุกเวลา และในทุกเงื่อนไข” (CCC, 2588) ในขณะที่พวกเราอ่านเพลงสดุดีอ่านแล้วอ่านอีก พวกเราจะเรียนรู้ภาษาของการสวดภาวนา อันที่จริงพระบิดาเจ้าพร้อมกับพระจิตทรงบันดาลคำภาวนาเหล่านั้นถูกจารึกในดวงใจของกษัตริย์ดาวิดและคนอื่นๆ ที่สวดภาวนาเพื่อที่จะสอนทุกคนว่าจะต้องสรรเสริญพระองค์อย่างไร จะต้องขอบคุณและวิงวอนพระองค์อย่างไร จะทูลพระองค์ในยามชื่นชมยินดี และในยามทุกข์ยากอย่างไร และจะต้องชื่นชมในการงาน และปฏิบัติตามพระบัญญัติของพระองค์อย่างไร  พูดสั้นๆ ก็คือ บทเพลงสดุดีเป็นพระวาจาของพระเจ้าที่พวกเรามนุษย์มักจะพูดกับพระองค์

        ในหนังสือเล่มนี้พวกเราจะไม่พบกับบุคคลที่ไม่มีตัวตน บุคคลที่เป็นเพียงแค่นามธรรม บุคคลที่สับสนนำเอาการภาวนาไปปะปนกับประสบการณ์เกี่ยวกับความงามหรือสิ่งที่แปลกมหัศจรรย์  บทเพลงสดุดีไม่ใช่บทความที่เขียนขึ้นบนแผ่นกระดาษ  เพลงสดุดีคือการสวดวิงวอน ซึ่งบ่อยครั้งเป็นดุจดังฉากหนึ่งที่เกิดขึ้นจากการดำเนินชีวิตของมนุษย์ การนำเอาบทเพลงสดุดีมาสวดเป็นการเพียงพอแล้วสำหรับพวกเราที่เป็นอยู่อย่างที่พวกเราเป็น พวกเราต้องไม่ลืมว่าเพื่อจะเป็นการภาวนาที่ดีพวกเราต้องสวดอย่างที่พวกเราเป็นโดยที่ไม่ต้องมีการเสริมแต่ง  พวกเราไม่ต้องเสริมแต่งดวงวิญญาณเพื่อที่จะสวดภาวนา “ข้าแต่พระเจ้า ข้าพเจ้าเป็นคนเช่นนี้” แล้วเข้าไปอยู่ต่อหน้าพระพักตร์พระเจ้าอย่างที่พวกเราเป็นพร้อมกับสิ่งดีๆที่พวกเรามี และรวมทั้งสิ่งที่ไม่ดีด้วย ซึ่งไม่มีผู้ใดทราบ แต่พวกเราทราบจากภายในตัวเราเอง ในบทเพลงสดุดีพวกเราได้ยินเสียงของการสวดภาวนาที่มาจากใจของหลายบุคคล ซึ่งชีวิตของพวกเขาก็เหมือนกับชีวิตของพวกเราล้วนมีปัญหา ความยากลำบาก และความไม่แน่นอน  ผู้ประพันธ์บทเพลงสดุดีไม่ได้ตำหนิความทุกข์ยากลำบากเหล่านั้น ผู้ประพันธ์ทราบดีว่านี่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต  แต่ในบทเพลงสดุดีความทุกข์ถูกยกขึ้นเป็นคำถาม จากความทุกข์กลายเป็นคำถาม

        ในหลากหลายคำถามเหล่านั้นมีคำถามหนึ่งที่มักคั่งค้างอยู่ตลอดเวลา เช่นการคร่ำครวญอย่างไม่หยุดหย่อนที่มีอยู่ในบทเพลงสดุดีตั้งแต่ต้นจนจบ ซึ่งเป็นคำถามที่พวกเราเองก็กล่าวซ้ำอยู่หลายครั้ง “ข้าแต่พระเจ้า ข้าพเจ้าจะต้องทนทุกข์ไปจนถึงเมื่อใด?” ความทุกข์ทุกชนิดต้องการการหลุดพ้น น้ำตาทุกหยดต้องการความบรรเทา ทุกบาดแผลต้องการการเยียวยา การให้ร้ายทุกคำต้องการการให้อภัย  “ข้าแต่พระเจ้า ข้าพเจ้าต้องทนทุกข์เช่นนี้ไปอีกนานเท่าใด? ข้าแต่พระเจ้า โปรดรับฟังข้าพเจ้าด้วย” มีกี่ครั้งกี่หนที่พวกเราสวดภาวนาเช่นนี้ ด้วยคำว่า “จนถึงเมื่อใด?” ข้าแต่พระเจ้า พอทีเถอะ พระเจ้าข้า!

         โดยการตั้งคำถามดังกล่าวบ่อยๆ บทเพลงสดุดีสอนพวกเราไม่ให้เคยชินกับความเจ็บปวด หรือความทุกข์พร้อมกับเตือนใจพวกเราว่า พวกเราจะเอาชีวิตไม่รอดหากความทุกข์หรือความเจ็บปวดของพวกเราไม่ได้รับการเยียวยา การมีชีวิตอยู่ของแต่ละบุคคลก็เพียงการหายใจ  เรื่องราวของแต่ละบุคคลจะหายวับไป แต่บุคคลที่ชอบการสวดภาวนาทราบดีว่าพวกเขามีค่าในสายพระเนตร์ของพระเจ้า เพราะฉะนั้น ชีวิตจึงมีความหมายที่จะคร่ำครวญออกมา และนี่เป็นสิ่งสำคัญ  เมื่อพวกเราสวดภาวนา พวกเรากระทำดังกล่าวเพราะพวกเราทราบว่า ตัวเรามีคุณค่าในสายพระเนตรของพระเจ้า นี่เป็นพระหรรษทานของพระจิตที่เป็นแรงบันดาลใจพวกเราจากภายในถึงการรับรู้เช่นนี้ นั่นคือพวกเรามีคุณค่าในสายพระเนตรของพระเจ้า และนี่คือสิ่งที่เชิญชวนให้พวกเราสวดภาวนา

        บทภาวนาของเพลงสดุดีเป็นประจักษ์พยานถึงการคร่ำครวญนี้ ซึ่งเป็นการคร่ำครวญอยู่หลายครั้งหลายครา เพราะในชีวิตของพวกเราจะมีความเจ็บปวดนับพันๆครั้งที่มาในรูปแบบของการเจ็บไข้ได้ป่วย ความเกลียดชัง สงคราม การเบียดเบียน ความไม่ไว้ใจกัน… จนกระทั่งความตาย  ความตายที่ปรากฏในเพลงสดุดีดูเหมือนจะเป็นศัตรูที่ไร้เหตุผลที่สุดสำหรับมนุษย์ มีอาชญากรรมใดที่สมควรจะได้รับการลงโทษที่แสนโหดร้ายเช่นนั้น ที่หมายถึงจุดจบและความว่างเปล่า? บทภาวนาของเพลงสดุดีวิงวอนพระเจ้าให้เข้ามาช่วยเหลือเมื่อความพยายามทุกอย่างของมนุษย์ไร้ผล นั่นคือเหตุผลที่การสวดภาวนาในตัวเองคือหนทางแห่งความรอด และเป็นจุดเริ่มต้นแห่งความรอด

        ทุกคนล้วนมีทุกข์ในโลกนี้ไม่ว่าเขาผู้นั้นจะมีความเชื่อในพระเจ้า หรือปฏิเสธพระองค์ แต่ในบทเพลงสดุดีความทุกข์กลายเป็นความสัมพันธ์ เป็นการร้องขอ: เป็นการร้องขอความช่วยเหลือให้มีการฟังคำภาวนาของเขา ซึ่งไม่อาจเป็นสิ่งที่ไร้ความหมายและต้องมีเป้าหมาย แม้ความเจ็บปวดที่พวกเราต้องทนรับจะไม่สามารถเป็นเพียงกรณีพิเศษแห่งกฎสากล ก็ยังคงเป็น “น้ำตา” ของฉันอยู่เสมอ “ความเจ็บปวด” ของฉันเป็นของฉัน “ความทุกข์” ของฉันเป็นของฉัน

        ก่อนที่จะเข้ามาในห้องโถงวันนี้ พ่อได้พบกับบิดามารดาของบาดหลวงท่านหนึ่งที่มาจากสังฆมณฑลโคโม่ (Como) ที่ถูกฆ่าตาย เขาถูกฆ่าตายเพราะเขารับใช้ผู้อื่น  น้ำตาของบิดามารดาเป็นน้ำตาของเขาทั้งสอง และแต่ละคนก็รับรู้ดีว่าเขาทั้งสองมีทุกข์เพราะเห็นบุตรชายที่อุทิศชีวิตของตนเพื่อรับใช้คนยากจน เมื่อพวกเราอยากที่จะบรรเทาใจบางคน พวกเราไม่อาจที่หาคำพูด เพราะเหตุใด?  เพราะว่าพวกเราไม่สามารถเข้าถึงความเจ็บปวดของเขา เพราะความเศร้าของเขาเป็นความเศร้าของเขา น้ำตาของเขาเป็นน้ำตาของเขา นี่เป็นความจริงสำหรับพวกเราเช่นเดียวกัน น้ำตา ความเศร้าเป็นของฉัน และพร้อมกับน้ำตาและความเศร้านี้ฉันหันไปหาพระเจ้า

        ความเจ็บปวดทุกอย่างของมนุษย์เพื่อพระเจ้านั้นเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์  ดังนั้นขอให้พวกเราสวดเพลงสดุดีที่ 56 “พระองค์ทรงนับการระเหเร่ร่อนทุกก้าวของข้าพเจ้า ทรงเก็บน้ำตาของข้าพเจ้าไว้ในถุงหนังของพระองค์ ทั้งหมดนี้มีบันทึกไว้ในหนังสือของพระองค์มิใช่หรือ?”  (ข้อ 8) พวกเราไม่ใช่คนแปลกหน้าต่อพระพักตร์ของพระเจ้า พวกเรากลายเป็นใบหน้าและดวงใจที่พระเจ้าทรงรู้จักชื่อของพวกเราแต่ละบุคคล

        ในหนังสือบทเพลงสดุดีผู้ที่มีความเชื่อจะพบกับคำตอบ พระองค์ทรงทราบดีแม้ทุกประตูของมนุษย์จะถูกปิดลง แต่ประตูของพระเจ้านั้นเปิดอยู่เสมอ แม้โลกทั้งโลกจะประกาศการประณามพระองค์ แต่ก็ยังมีความรอดในพระเจ้า

        “พระเจ้าทรงรับฟัง” บางครั้งในการสวดภาวนาเป็นการเพียงพอที่จะทราบประเด็นนี้ ปัญหาต่างๆ ไม่ได้แก้ไขได้เสมอไป  ผู้ที่สวดภาวนาจะไม่ผิดหวัง พวกเขาทราบว่าหลายปัญหาในชีวิตนี้ยังไม่มีการแก้ไข ไม่มีทางออก ความทุกข์ยังคงอยู่กับพวกเรา และหลังการต่อสู้อย่างหนึ่งสิ้นลง ปัญหาอื่นก็กำลังรอที่จะตามมา แต่หากพระเจ้าทรงรับฟังคำภาวนาของพวกเรา  แน่นอนพวกเราก็จะสามารถทนต่อทุกสิ่งได้

        สิ่งเลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นได้ก็คือการที่พวกเราทุกข์ทรมานโดยไม่มีผู้ใดมาเหลียวแล ไม่มีใครคิดถึงพวกเรา การสวดภาวนาจะช่วยพวกเราได้  เพราะการภาวนาอาจเกิดขึ้นได้และอาจบ่อยครั้งด้วยที่พวกเราไม่เข้าใจถึงแผนการณ์ของพระเจ้า แต่การคร่ำครวญเรียกร้องของพวกเราไม่ได้หยุดอยู่กับที่ เสียงร้องของพวกเราด้วยการภาวนาดังก้องไปถึงพระองค์ ผู้ทรงมีดวงพระทัยแห่งบิดา และผู้ที่เรียกร้องหาบุตรธิดาทุกคนของพระองค์ที่ทุกข์ทรมานและสิ้นชีวิตไป  พ่อขอบอกบางสิ่งบางอย่างกับพวกลูก นี่เป็นเรื่องที่ดีสำหรับพ่อในยามที่มีความยุ่งยากลำบาก ที่จะคิดถึงการกรรแสงของพระเยซูคริสต์ เมื่อพระองค์ทรงกรรแสงขณะที่ทอดพระเนตรไปยังกรุงเยรูซาเล็ม และขณะที่พระองค์ทรงกรรแสงเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าหลุมศพของลาซารัส  พระเจ้าทรงกรรแสงเพื่อฉัน พระองค์ทรงกรรแสงเพราะความทุกข์ของพวกเรา  นักเขียนเรื่องชีวิตจิตท่านหนึ่งบอกว่า เพราะพระองค์ทรงต้องการที่จะเป็นมนุษย์เพื่อที่จะสามารกรรแสงได้  การคิดว่าพระเยซูคริสต์ทรงกรรแสงในความทุกข์ทรมานกับตัวฉันนั้นเป็นความบรรเทาใจอย่างยิ่ง ซึ่งช่วยให้พวกเราสู้ สู้ต่อไป หากพวกเราดำรงไว้ซึ่งความสัมพันธ์กับพระองค์ชีวิตของพวกเราแม้จะหนีความทุกข์ไม่พ้น แต่พวกเราก็จะเปิดขอบฟ้าใหม่แห่งความดี และเริ่มเดินทางสู่ความสำเร็จ จงทำใจให้กล้าหาญไว้ จงยึดมั่นในการสวดภาวนา พระเยซูคริสต์ทรงประทับอยู่เคียงข้างพวกเราเสมอ

การต้อนรับพิเศษ

        ขอต้อนรับผู้แสวงบุญที่พูดภาษาอังกฤษ และพี่น้องทุกคนที่มาเข้าเฝ้าในวันนี้ ขอให้ความชื่นชมยินดีและสันติสุขของพระเยซูคริสต์สถิตกับท่านและครอบครัวของท่าน ขอพระเจ้าอวยพรทุกคน

สรุปคำปราศรัยของสมเด็จพระสันตะปาปา

        ลูก ๆ และพี่น้องชายหญิงที่รัก  ในการเรียนคำสอนของพวกเราต่อไปในเรื่องของการสวดภาวนา วันนี้พวกเราจะพูดถึงหนังสือบทเพลงสดุดีซึ่งถือว่าเป็นขุมทรัพย์อันยิ่งใหญ่แห่งการสวดภาวนา บทเพลงสดุดีสอนพวกเราให้รู้จักสวดภาวนาต่อพระเจ้าด้วยคำพูดที่พระองค์เองทรงมอบให้พวกเรา ในบทภาวนเหล่านั้นพวกเราพบกับซุ่มเสียงและอารมณ์ต่างๆ ของมนุษย์จากคำสรรเสริญ การวิงวอน การขอบคุณด้วยความชื่นชมยินดีจนถึงการคร่ำครวญวิงวอน เพื่อให้หลุดพ้นจากความผิดหวังและความเศร้าเสียใจแห่งชีวิต  บทเพลงสดุดีสอนพวกเราว่าพระเจ้ามิได้หูหนวกต่อคำภาวนาของพวกเราโดยเฉพาะอย่างยิ่งคำภาวนาที่ออกจากใจที่ล่มสลาย ผิดหวังและจิตใจที่ไม่เป็นสุข  บ่อยครั้งบทเพลงสดุดีดังกล่าวจะร้องมิได้หยุด “ข้าแต่พระเจ้า จะต้องรออีกนานสักเท่าใด?” ซึ่งในตัวเองเท่ากับเป็นการยอมรับว่าท่ามกลางความทุกข์ยากลำบากของพวกเราพระเจ้าทรงได้ยินเสียงของพวกเราและไม่เคยทอดทิ้งพวกเรา  ในฐานะที่ทรงเป็นบิดาผู้เปี่ยมรัก พระองค์ทรงกรรแสงสำหรับความทุกข์ของพวกเราในโลกนี้ แต่ในพระปรีชาญาณพระองค์ทรงมีแผนการณ์ที่จะช่วยให้พวกเราแต่ละคนรอด  บทเพลงสดุดีจึงเป็นการชี้นำให้พวกเราเติบโตขึ้นในการฝึกฝนการสวดภาวนา ซึ่งเปิดหัวใจของพวกเราให้มีความหวังเพิ่มขึ้นในพระญาณสอดส่องแห่งการดูแลของพระเจ้า ยืนยันถึงการไว้วางใจของพวกเราในพันธสัญญาของพระองค์ และสร้างแรงบันดาลใจให้พวกเรายึดมั่นในการเดินทางแห่งความเชื่อจนตลอดชีวิตในพระวาจาของพระองค์

(วิษณุ ธัญญอนันต์ – เก็บการสอนคำสอนของพระสันตะปาปามาแบ่งปันและไตร่ตรอง)

รางวัลโนเบล สาขาสันติภาพ ปี 2020

รางวัลโนเบล สาขาสันติภาพ ปี 2020

ความจำเป็นสำหรับความเป็นปึกแผ่นหนึ่งเดียวกัน  และความร่วมมือกันหลายด้าน  เป็นความสำคัญเด่นชัดมากกว่าแต่ก่อน  คณะกรรมการรางวัลโนเบลของประเทศนอร์เวย์  ตัดสินมอบรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพ  ปี 2020 แก่โครงการอาหารโลก (World Food Programme)ของสหประชาชาติ  ที่พยายามต่อสู้ความหิว  ที่ช่วยเหลือให้มีสภาพดีขึ้น  สำหรับสันติภาพ  ในสถานที่ที่มีความขัดแย้ง  และพยายามออกแรง  ป้องกันความหิวโหย  เหมือนผู้ที่ใช้อาวุธ ทำสงครามและความขัดแย้ง

โครงการอาหารโลก  เป็นองค์การช่วยมนุษย์ที่ใหญ่ที่สุด  ช่วยผู้หิวโหยให้มีอาหารรับประทาน  ใน ค.ศ. 2019  โครงการนี้ช่วยประมาณ  100 ล้านคน  ใน 88 ประเทศ  ผู้เป็นเหยื่อเคราะห์ร้าย  ขาดอาหาร  ใน ค.ศ. 2015 เป้าหมายหนึ่งของการพัฒนาที่ยั่งยืนขององค์การสหประชาชาติ  คือขจัดความหิว  ไม่กี่ปีมานี้  สถานการณ์แย่ลง  ในปี 2019  ประชาชน 135 ล้านคน  เผชิญความหิวโหย  จำนวนสูงหลายปี  สาเหตุเพราะสงคราม  และความขัดแย้งที่ใช้อาวุธต่อสู้กัน

การแพร่ระบาดของไวรัสโคโรน่า  ทำให้มีคนหิวโหยยิ่งขึ้น  ในหลายประเทศ เช่น เยเมน  สาธารณรัฐคองโก  ไนจีเรีย  ซูดานใต้  และบูร์กีนาฟาโซ  ความขัดแย้งรุนแรงภายในประเทศ  และการแพร่ระบาดทำให้ประชาชนรับเคราะห์หิวโหยเพิ่มจำนวนขึ้น   การเผชิญกับการแพร่ระบาดของไวรัส โครงการอาหารโลก  ได้พยายามช่วยเหลืออย่างน่าประทับใจ  “อาหารเป็นวัคซีนที่ดีที่สุด  ต่อสู้ความวุ่นวายนี้  จนกว่าเราจะมีวัคซีนเยียวยารักษา”

โลกกำลังประสบวิกฤติความหิว  ถ้าโครงการอาหารโลก  และองค์การอื่นๆที่ช่วยเหลือด้านอาหาร  ไม่รับช่วยเหลือด้านการเงินตามที่พวกเขาร้องขอมา

ความเชื่อมโยงระหว่างความหิว  และความขัดแย้งที่ใช้อาวุธ  เป็นวงจรชั่วร้าย  สงครามและความขัดแย้ง  เป็นสาเหตุให้ขาดอาหาร  และความหิวโหย   เหมือนความหิวและการขาดอาหาร ก็เป็นสาเหตุความขัดแย้ง  ก่อให้เกิดความรุนแรงได้   เราจะไม่ประสบความสำเร็จตามเป้าหมายขจัดความหิวได้ หากเราไม่ยุติสงคราม  และความขัดแย้งที่ใช้อาวุธ

คณะกรรมการรางวัลโนเบิล แห่งประเทศนอร์เวย์  ปรารถนาเน้นว่าการจัดความช่วยเหลือเพิ่มความมั่นคงด้านอาหาร  มิใช่ป้องกันความหิวเท่านั้น  แต่ยังสามารถช่วยให้เกิดความมั่นคง  และสันติภาพด้วย  โครงการอาหารโลกเป็นผู้นำในการทำงานนี้  กับพยายามส่งเสริมสันติภาพ  โดยอาศัยโครงการริเริ่มต่างๆในทวีปอเมริกาใต้  อาฟริกา  และอาเซีย

            โครงการอาหารโลก  ได้มีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในกระบวนการทางทูต ในเดือนพฤษภาคม  2018  ในคณะมนตรีความมั่นคงของสหประชาชาติ  ซึ่งเป็นครั้งแรก  ที่ประกาศเชื่อมโยงระหว่างความขัดแย้งและความหิว…  และเป็นเจตนาของอัลเฟรด  โนเบล  ที่ต้องการสร้างภราดรภาพในประเทศต่างๆ

งานของโครงการอาหารโลก  ควรได้รับการรับรู้  การรับรอง  และการสนับสนุนจากประเทศต่างๆในโลก

กรุงออสโล    9 ตุลาคม 2020
ฟ.วีระ  อาภรณ์รัตน์  แปลสรุป (12 ตุลาคม 2020)
https://www.nobelprize.org/prizes/peace/2020/press-release

วันระลึกถึง นักบุญยอห์น ที่ 23 พระสันตะปาปา (11 ตุลาคม)

วันระลึกถึง นักบุญยอห์น ที่ 23 พระสันตะปาปา (11 ตุลาคม)

ปีนี้งดฉลอง เพราะตรงกับวันอาทิตย์ (The memorial of St John XXIII, Pope, is not celebrated this year.)

“ขอให้สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงพัดเข้ามาในพระศาสนจักร” เป็นคำตรัสของพระสันตะปาปายอห์น ที่ 23 ซึ่งใช้สัญลักษณ์ของการเปิดหน้าต่างออกมา ในการประกาศเริ่มต้นสังคายนาวาติกัน ครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ.1962 และตั้งแต่นั้นมาลมแห่งความเปลี่ยนแปลงก็ไม่เคยหยุดพัดเลย และไม่มีผู้สืบตำแหน่งจากพระสันตะปาปายอห์นที่ 23 องค์ใดเลย ที่จะไปปิดหน้าต่างที่ลมแห่งความเปลี่ยนแปลงจะพัดเข้ามาในพระศาสนจักร แท้จริงแล้วพระศาสนจักรสากลยังคงตรวจสอบตนเองอย่างต่อเนื่อง รวมถึงเรื่องการประกาศพระวรสารและการถือปฏิบัติด้วย

นักบุญยอห์น ที่ 23 ทรงเป็นบุคคลที่มีความเฉียบแหลมมากในด้านต่างๆ การหยั่งรู้ล่วงหน้าอย่างคมชัดนำพาให้พระองค์ทรงเรียกประชุมสังคายนา ซึ่งนำไปสู่การปรึกษาหารือ การตัดสินใจและชี้นำแนวทางปฏิบัติต่างๆ ไปอย่างกว้างไกล ทรงชี้แจ้งให้เห็นชัดถึงแต่ละสถานะของบุคคลที่จะทำต้องทำหน้าที่ด้วยความเอาใจใส่และบังเกิดผล ไม่ว่าจะเป็นพระสงฆ์หรือพระสังฆราช หรือพระอัครสังฆราช หรือพระคาร์ดินัล หรือพระสันตะปาปาก็ตาม พระองค์ทรงมีความเฉียบคมในการตัดสินซึ่งช่วยรักษาพระศาสนจักรในฝรั่งเศสให้รอดพ้นได้ คือเรื่องที่ขัดแย้งอย่างรุนแรงในระหว่างพระสงฆ์ – กรรมกร (the priest – workers) ที่นำความกระอักกระอ่วนใจมาให้อย่างมาก ทรงมีความเฉียบคมในด้านมนุษยธรรมที่ได้ทรงช่วยชาวยิวประมาณ 24,000 คนจากการจะถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ ทรงเฉียบคมในอารมณ์ขันที่ทรงหาหนทางหลีกเลี่ยงวิกฤติมากมายที่อาจเกิดขึ้นได้ ทรงเฉียบคมในพระญาณสอดส่องของพระที่ทรงทำให้พระองค์เป็นบุคคลตัวอย่างในการส่งเสริมให้มีการเสวนาใหม่ทางศาสนากับพวกโปรเตสตันท์ พวกออร์โธด๊อกซ์ พวกยิว และพวกมุสลิมด้วย และเหนืออื่นใด ทรงเฉียบคมในเรื่องเอกภาพของคริสตชน ซึ่งทำให้พระองค์ทรงสวดบทภาวนาของพระเยซูเจ้าเพื่อพระสงฆ์ “เพื่อให้เขาเป็นหนึ่งเดียวกัน” (ยน 17:22) มาภาวนาเพื่อให้คริสตชนเป็นหนึ่งเดียวกันด้วย

นักบุญยอห์น ที่ 23 พระสันตะปาปาทรงถือกำเนิดมาจากครอบครัวชาวไร่ชาวนาซื่อๆ ของหมู่บ้าน Sotto il Monte ใกล้กับเมืองแบร์กาโม ทางตอนเหนือของอิตาลี เมื่อวันที่ 25 พฤศจิกายน ปี ค.ศ. 1881 มีชื่อเดิมว่า อันเจโล จูเซปเป รอนคาลลี (Angelo Giuseppe Roncalli) ได้รับศีลบวชเป็นพระสงฆ์ ในปี ค.ศ. 1904 ได้ถูกเกณฑ์ไปอยู่ในกองทัพในฐานะเด็กหามเตียงคนไข้ในช่วงสงครามโลก ครั้งที่ 1 ต่อมาในปี ค.ศ.1921 ได้รับแต่งตั้งเป็น national director ของสมาคมเพื่อการเผยแผ่ความเชื่อ ได้รับอภิเษกเป็นพระสังฆราชในปี ค.ศ.1925 ต่อมาได้รับแต่งตั้งเป็นพระอัครสังฆราชและไปเป็นทูตของพระสันตะปาปา ประจำประเทศบุลกาเรีย เป็นที่แรก ต่อมาเป็นประเทศตุรกี และสุดท้ายประจำประเทศฝรั่งเศส ในปี ค.ศ.1944 – 1953 ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ทรงสนิทสนมกับบรรดาผู้นำพระศาสนจักรออร์โธด๊อกซ์หลายคน ซึ่งก่อให้เกิดความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างศาสนจักรทั้งสอง ซึ่งยังคงเจริญเติบโตมาถึงทุกวันนี้

ในปี ค.ศ. 1953 ทรงได้รับแต่งตั้งเป็นพระคาร์ดินัล และได้รับแต่งตั้งเป็นพระสังฆอัยกาของเวนิส (Patriarch of Venice) และสืบเนื่องจากการสิ้นพระชนม์ของพระสันตะปาปาปีโอที่ 12 ในเดือนตุลาคม ปี ค.ศ. 1958 พระองค์ทรงได้รับเลือกเป็นพระสันตะปาปาสืบแทน ในขณะที่มีพระชนมายุ 76 ปี ทรงเลือกชื่อยอห์นตามชื่อบิดาของท่าน และตามชื่อองค์อุปถัมภ์ทั้งสองของอาสนวิหารแห่งกรุงโรม กล่าวคือ นักบุญยอห์น ผู้นิพนธ์พระวรสาร และนักบุญยอห์น ผู้ทำพิธีล้าง นั่นเอง

พระสันตะปาปายอห์น ที่ 23 ทรงเปี่ยมด้วยคุณลักษณะดีงามมากมายหลายด้านด้วยกัน ทรงเป็นบุคคลที่นุ่มนวลอ่อนหวาน สุภาพอย่างยิ่ง ซื่อๆ และมีพระทัยเปิดกว้าง ซึ่งทรงเผยให้เห็นลักษณะที่งดงามที่สุดเช่นนี้ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ สอดคล้องกับคติพจน์ของพระองค์เมื่อทรงรับตำแหน่งพระสังฆราชว่า “นอบน้อมเชื่อฟัง และ สันติสุข” ( “Obedientia et Pax” ) และในความเป็นจริงพระองค์ทรงเป็นผู้ที่นอบน้อมเชื่อฟังตลอดชีวิตสงฆ์ของพระองค์ – ทรงนอบน้อมต่อพระประสงค์ของพระเจ้าในทุกสิ่ง – ทรงเป็นบุคคลแห่งความสันติสุข เป็นสันติสุขที่ถ่ายทอดจากพระองค์ไปยังผู้อื่นๆ นักหนังสือพิมพ์คนหนึ่งที่ชื่อ โจวานนา กล่าวว่า “ในการพูดคุยกับพระองค์ ประสบการณ์หนึ่งที่คุณจะได้รับ คือ ความรู้สึกผ่อนคลาย”

“พระสันตะปาปาแห่งสภาสังคายนา” ผู้สุภาพพระองค์นี้ ได้รับการเทิดเกียรติให้นำพระศพขึ้นมาไว้ที่พระแท่นหนึ่งภายในมหาวิหารนักบุญเปโตร เมื่อวันที่ 3 กันยายน ค.ศ.2000 โดยนักบุญ ยอห์นปอล ที่ 2 พระสันตะปาปา และทรงกำหนดวันฉลองของท่านให้เป็นวันที่ 11 ตุลาคม ซึ่งเป็นวันแรกของการเปิดประชุมสภาสังคายนาวาติกันที่ 2

(ถอดความโดย คุณพ่อ วิชา หิรัญญการ จากหนังสือ Saint Companions For Each Day ; เขียนโดย A.J.M. Mausolfe และ J.K. Mausolfe)

สังฆมณฑลเชียงใหม่จัดงานวันอาหารโลก

สังฆมณฑลเชียงใหม่จัดงานวันอาหารโลก

วันอาทิตย์ที่11 ตุลาคม 2020 ฝ่ายงานสังคมสังฆมณฑลเชียงใหม่ร่วมกับมูลนิธิชาวดอยรู้รักสามัคคี จัดงานวันอาหารโลกที่มูลนิธิชาวดอยรู้รักสามัคคี จอมทองอำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ โอกาสนี้ได้รับเกียรติจากพระคุณเจ้าฟรังซิสเซเวียร์วีระ อาภรณ์รัตน์ มุขนายกเขตศาสนปกครองเชัยงใหม่ เป็นประธานในพิธีบูชาขอบพระคุณและเปิดงานในครั้งนี้ โอกาสนี้พระคุณเจ้าได้ให้ข้อคิดว่า”เราต้องขอบคุณพระเจ้าเสมอที่พระองค์ประทานอาหาร น้ำ ดินฟ้าอากาสให้เราพระองค์เตรียมสิ่งสร้างธรรมชาติให้เราเพื่อดำเนินชีวิต รักพระองค์ เมื่อรักพระองค์ก็ต้องรักแบ่งปันอาหารการกินแก่กันและกันรวมทั้งบำรุงรักษาด้วย เช่นเดียวกันพระสันตะปาปาฟรังซิสได้สมณสาสน์เลาดาโตซีเชิญชวนให้เราตระหนักและรักสิ่งแวดล้อมสิ่งสร้าง และสรรเสริญพระเป็นเจ้าด้วยกัน เพราะพระองค์ดำรงอยู่กับเราในสิ่งสร้างต่างๆ เหล่านี้ เมื่อเราเห็นสิ่งสร้างและธรรมชาติต่างๆให้เราคิดถึงและสรรเสริญพระองค์ที่เลี้ยงดูเรา” เช่นเดียวกัน ภาราดาอนุรักษ์นิธิภัทราภรณ์ ได้ให้ข้อคิดว่า”

เวลาที่เราเห็นธรรมชาติสิ่งสร้างรอบตัวเราให้เราคิดถึงพระเป็นเจ้าว่าพระองค์ประทับอยู่กับเราตลอดเวลาประทานอาหารอากาศสิ่งแวดบ้อมให้เรามีชีวิตและรับใช้พระองค์ในเพื่อนมนุษย์ เพื่อนร่วมโลก และรักเคารพธรรมชาติที่หล่อเลี้ยงชีวิตเราต้องอยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืน แม้เรามีความกบากหลายของชนเผ่าแต่ล้วนมีพระบิดาเดียวกัน ดังนั้นเราต้องสรรเสริญพระเจ้าเสมอที่ประทานธรรมขาติให้เราดังที่พระสันตะปาปาฟรังซิสได้ออกสมณสาสน์เลาดาโตซี เชิญชวนให้เราสรรเสริญพระเป็นเจ้าที่พระองค์ประทานสิ่งสร้างต่างๆให้เรา คือเมื่อเห็นธรรมชาติแล้วสรรเสริญพระเป็นเจ้าด้ายการดำเนินชีวิตรักและรับใช้ซึ่งกันและกัน”

หลังพิธีบูชาขอบพระคุณมีกิจกรรมฐานเรียนรู้ต่างๆ เช่น ฐานฐานเกษตร, ฐานสมุนไพร, ฐานสัตว์เลี้ยงชนิดต่างๆ,ฐานสัมผัสธรรมชาติสิ่งสร้างของพระเจ้าและฟังเสียงธรรมขาติ, ฐานย้อมสีธรรมชาติ และแต่ละชนผ่าแต่ละหมูบ้านได้นำเอาอาหารของแต่ละท้องถิ่นของตนมาให้บริการแก่ผู้มาร่วมงานในครั้งนี้ด้วย

(คุณพ่อ ณรงค์ชัย หมั่นศึกษา)