บุญราศีมรณสักขีแห่งความเชื่อในพม่า
ในปี ค.ศ. 1934 วันที่ 26 สิงหาคม ท่านได้รับศีลบวชโดยพระคาร์ดินัล อิเดโฟนโซ ซูสเตสและปลายเดือนกันยายน ในปีเดียวกัน คุณพ่อได้ไปที่พม่า และเริ่มงานแพร่ธรรม แต่ในเวลานั้นพม่าอยู่ภายใต้การปกครองของประเทศอังกฤษ
ในปีค.ศ. 1936 คุณพ่อ ได้รับภารกิจให้ดูแลชาวเขาในอำเภอแห่งหนึ่ง เป็นบ้านของชนเผ่า กะยัน พวกเขาเป็นคนยากจนมากและเป็นชนเผ่าดั้งเดิมในพม่า
ที่นั่น คุณพ่อ มาริโอ้ เวรการ่า เริ่มงานแพร่ธรรม โดยมีครูคำสอนทุกหมู่บ้าน โปรดศีลศักดิ์สิทธิ์และทำงานสงเคราะห์ช่วยชาวบ้านในด้านต่างๆ โดยเฉพาะในด้านพยาบาล ช่วยผู้ป่วยวัณโรค และได้เปิดหอพักสำหรับเด็กชาวเขา 82 คนในปี ค.ศ.1941 ในสงครามโลกครั้งที่ 2 ท่านถูกส่งไปอินเดียอยู่ในค่ายกักกันพร้อมกับมิชชันนารีที่มาจากอิตาลี ผ่านไป 4 ปี คุณพ่อได้มีอิสระและเดินทางไปแพร่ธรรมชั่วคราวในอินเดียในปี ค.ศ. 1946 คุณพ่อ ได้กลับไปที่พม่า และในต้นเดือนธันวาคม บิชอป ลานฟรานโกนี ส่งพ่อไปที่ ชนเผ่า กะยัน ซึ่งอยู่ตะวันออกของหมู่บ้าน ลอยคอง ที่นั่นพ่อได้ปรับปรุงและสร้างศูนย์มิสซังใหม่ที่ได้รับความเสียหายจากภัยสงครามคุณพ่อ สอนคำสอนในหมู่บ้านต่างๆและสร้างศูนย์อนามัยหลายแห่ง และในต้นเดือนกันยายน ค.ศ. 1948 มีคุณพ่อ กาลาสตริ มาร่วมทำงานกับพ่อด้วยจากนั้น เมื่อพม่าได้รับอิสรภาพ แทนที่จะนำมาซึ่งความสงบสุข แต่มีเหตุการณ์สงครามกลางเมือง มีกลุ่มการจลาจลกับรัฐบาล ซึ่งนำโดย “ หัวหน้าริชมอนต์” ที่เป็นพันธมิตรกับ ทิเร หัวหน้าหมู่บ้าน เทอรูดา พวกเขาเบียดเบียนคนคาทอลิก และเป็นจุดเริ่มต้นของการเสียชีวิตของบุญราศีคุณพ่อ มาริโอ้ เวรการ่า ในค.ศ. 1950
ในเวลานั้นมีครูคำสอน 2 ท่าน ถูกลักพาตัวและถูกฆ่าตาย ดังนั้นคุณพ่อ มาริโอ้ เวรการ่า ขอนัดพบปะพคุยกับ ทิเร ที่เมือง ชาโด พวกเขาตกลงพบกันวันที่ 24 พฤษภาคม เวลา 18:30 นาฬิกาคุณพ่อมาริโอ้ เวรการ่า จึงได้พาครูคำสอน อิสิดอร์ ไปด้วยกัน เพราะไม่คิดว่าพวกเขาจะจับท่านทั้งสอง และในเวลาเดียวกัน คุณพ่อ กาลาสตริ ได้ถูกจับที่ศูนย์มิสซังด้วยเมื่อไปถึงเมืองชาโด คุณพ่อ ได้ถูกไตร่สวนอย่างหนัก และสุดท้ายทั้งสองก็ถูกจับใส่กุญแจมือ และในคืนนั้นเอง ท่านทั้งสอง ถูกพาไปที่แม่น้ำ สาละวิน ระยะทาง 24 กิโลเมตร ประมาณ 6 ชั่วโมง นี้มีความหมายถึง “ทางแห่งกางเขน” พวกเขาเดินทางมาถึงตอน เช้ามืด ของวันที่ 25 พฤษภาคม และนี่เป็นสถานที่เสียชีวิตของท่านพวกเขาใส่ศพของคุณพ่อ มาริโอ้ เวรการ่า และครูคำสอน อิสิดอร์ แล้วโยนทิ้งลงในแม่น้ำสาละวิน มีชาวประมงไทยใหญ่บางคน ได้เห็นกระสอบนั้นใกล้ๆหมู่บ้าน ทาทามอล และ ยาทิต เมื่อพวกเขาพบกระสอบก็ได้เปิดดูและเห็นศพ พวกเขากลัวมาก จึงได้ มัดกระสอบโยนทิ้งสู่แม่น้ำสาละวินไป และนี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นศพมรณสักขี ซึ่งถูกฆ่าตายเพราะพวกเขารังเกียจความเชื่อของท่าน
