พี่น้องที่รักในพระคริสตเจ้า

ความเชื่อของเราหลายคนเริ่มต้นที่ไหน?

ถ้าย้อนกลับไปคิดดู หลายคนคงตอบว่า
เริ่มต้นที่บ้าน

ก่อนที่เราจะอ่านพระคัมภีร์เป็น ก่อนที่จะเข้าใจคำสอนต่าง ๆ เราหลายคนรู้จักพระเจ้าจากพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย หรือผู้ใหญ่ในบ้าน

บางคนคงจำได้ว่า ตอนเด็ก ๆ แม่ปลุกให้ตื่นไปวัดวันอาทิตย์
บางคนเดินตามคุณยายเข้าวัด
บางคนจำภาพพ่อทำสำคัญมหากางเขนก่อนออกจากบ้าน
บางคนจำเสียงสวดสายประคำตอนค่ำ

ตอนนั้นเราอาจไม่ได้เข้าใจทั้งหมด แต่ภาพเล็ก ๆ เหล่านี้ค่อย ๆ ฝังอยู่ในใจเรา

และวันนี้ที่เรายังมารวมกันที่วัดนักบุญเทเรซา บ้านหน้าโคกได้ ก็เพราะมีคนรุ่นก่อนช่วยกันรักษาความเชื่อ และส่งต่อมาถึงพวกเรา

พระวาจาวันนี้บอกเราว่า

“เราจงรักกันและกัน เพราะความรักมาจากพระเจ้า”

และนักบุญยอห์นสรุปอย่างงดงามว่า

“พระเจ้าทรงเป็นความรัก”

สำหรับเด็กคนหนึ่ง เขาจะรู้จักพระเจ้าผู้ทรงเป็นความรักได้อย่างไร?

ส่วนใหญ่เด็กไม่ได้รู้จักพระเจ้าจากคำอธิบายยาว ๆ แต่รู้จักพระเจ้าจากสิ่งที่เขาพบในบ้าน

เมื่อพ่อแม่รักกัน
เมื่อคนในบ้านให้อภัยกัน
เมื่อครอบครัวภาวนาด้วยกัน
เมื่อมีความทุกข์แล้วผู้ใหญ่ยังวางใจในพระเจ้า

เด็กก็เริ่มเรียนรู้ว่า
พระเจ้าคงเป็นเช่นนี้เอง — พระเจ้าทรงรักเรา

ชีวิตของนักบุญเทเรซาก็เริ่มจากบ้านเช่นเดียวกัน

ก่อนที่เธอจะเป็นนักบุญผู้ยิ่งใหญ่ เทเรซาเป็นเพียงเด็กหญิงคนหนึ่งในครอบครัวมาร์แตง

พ่อของเธอคือ หลุยส์ มาร์แตง
แม่คือ เซลี มาร์แตง

ทั้งสองเป็นสามีภรรยาธรรมดา ทำงาน เลี้ยงลูก ดูแลครอบครัว มีทั้งความสุขและความทุกข์เช่นเดียวกับครอบครัวของพวกเรา

แต่สิ่งหนึ่งที่ลูก ๆ เห็นอยู่เสมอคือ

พ่อแม่รักพระเจ้า

เทเรซารู้จักพระเจ้าจากบ้าน
จากพ่อแม่ที่ภาวนา
จากพ่อแม่ที่พาลูกไปวัด
และจากพ่อแม่ที่ยังวางใจในพระเจ้าในวันที่ชีวิตไม่ง่าย

ครอบครัวมาร์แตงก็มีความทุกข์ สูญเสียลูกบางคนตั้งแต่วัยเยาว์ และคุณแม่เซลีก็เสียชีวิตเมื่อเทเรซายังเด็ก

แต่เทเรซาได้เห็นสิ่งสำคัญอย่างหนึ่งว่า

เมื่อมีความทุกข์ พ่อแม่ยังไม่ปล่อยมือจากพระเจ้า

นี่อาจเป็นหนึ่งในบทเรียนเรื่องความเชื่อที่ดีที่สุดที่พ่อแม่มอบให้ลูกได้

ไม่ใช่ทำให้ลูกเห็นว่า
“บ้านของเราไม่มีปัญหา”

แต่ให้ลูกเห็นว่า

“แม้บ้านของเรามีปัญหา แต่เรายังมีพระเจ้า”

ต่อมา พระศาสนจักรประกาศให้ทั้งหลุยส์และเซลี มาร์แตงเป็นนักบุญ

เรื่องนี้เตือนใจเราว่า

บ้านธรรมดา ๆ ก็เป็นสถานที่สร้างนักบุญได้

ความศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในอาราม
แต่เกิดขึ้นในห้องครัว
ที่โต๊ะอาหาร
ในการดูแลลูก
ในการอดทนต่อกัน
ในการดูแลพ่อแม่ที่แก่ชรา
และในการให้อภัยกันในครอบครัว

พระวรสารวันนี้ พระเยซูเจ้าทรงเรียกเด็กเล็ก ๆ คนหนึ่งมายืนท่ามกลางบรรดาศิษย์ และตรัสว่า

“ถ้าท่านไม่กลับเป็นเหมือนเด็กเล็ก ๆ ท่านจะเข้าอาณาจักรสวรรค์ไม่ได้”

พระเยซูไม่ได้หมายความว่าเราต้องทำตัวเป็นเด็ก แต่ทรงเชิญให้เรามีหัวใจของเด็ก

เด็กตัวเล็ก ๆ รู้ว่าเขาทำทุกอย่างเองไม่ได้ เขาจึงวางใจในพ่อและแม่

นักบุญเทเรซาก็ค้นพบสิ่งนี้ในชีวิตฝ่ายจิต

เธอรู้ว่าตัวเองเล็ก
รู้ว่าตัวเองมีความอ่อนแอ
แต่แทนที่จะหมดกำลังใจ เธอกลับวางใจในพระเจ้า

นี่คือหัวใจของ“ทางเล็ก ๆ”

ไม่ใช่เพียงการทำสิ่งเล็ก ๆ แต่คือ

การเป็นคนเล็ก ๆ ที่วางใจในความรักอันยิ่งใหญ่ของพระเจ้า

เมื่อเราเชื่อว่าพระเจ้ารักเรา เราก็สามารถรักกันในเรื่องเล็ก ๆ ได้

อดทนกับคนในบ้านอีกนิด
ยอมขอโทษก่อน
ภาวนาให้คนที่ทำให้เราไม่สบายใจ

สิ่งเหล่านี้อาจไม่มีใครเห็น แต่สำหรับพระเจ้า
ไม่มีความรักใดเล็กเกินไป

พี่น้องที่รักครับ

วันนี้ผมอยากพูดเป็นพิเศษกับพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย และผู้สูงอายุ

บางคนอาจกำลังกังวลว่า

“ลูกหลานของเราไม่ค่อยไปวัดแล้ว”
“เมื่อก่อนเขาสวดกับเรา เดี๋ยวนี้เขาห่างไป”
“หลานไม่ค่อยสนใจเรื่องศาสนา”

และบางคนอาจถามตัวเองว่า

“เราทำอะไรผิดหรือเปล่า?”

อย่าหมดหวังครับ

เราไม่อาจบังคับหัวใจของลูกได้
แต่เรายังรักเขาได้
ยังภาวนาให้เขาได้
และยังเป็นแบบอย่างแห่งความเชื่อให้เขาได้เสมอ

หน้าที่ของเราคือ หว่านเมล็ด

หว่านด้วยชีวิต
หว่านด้วยความรัก
หว่านด้วยการภาวนา

แล้วฝากเมล็ดนั้นไว้ในพระหัตถ์ของพระเจ้า

เราอาจไม่รู้ว่าเมื่อใดเมล็ดนั้นจะเติบโต หรือพระเจ้าจะทรงทำงานในชีวิตของลูกหลานอย่างไร

แต่เรายังรักเขาได้
ยังภาวนาให้เขาได้
และยังฝากเขาไว้กับพระเจ้าได้เสมอ

ลูกอาจลืมคำสอนหลายอย่างที่พ่อแม่เคยพูด

แต่เขาอาจไม่ลืมภาพของแม่ที่คุกเข่าสวด
ไม่ลืมภาพของพ่อที่พาไปวัด
ไม่ลืมเสียงคุณยายสวดสายประคำ
และไม่ลืมว่า ในวันที่บ้านมีความทุกข์ ผู้ใหญ่ยังพูดว่า

“เราฝากไว้กับพระเจ้า”

เพราะฉะนั้น ในวันฉลองนักบุญเทเรซาปีนี้ ผมอยากฝากประโยคเดียวกับพวกเราว่า

อย่าเพียงบอกลูกหลานให้เชื่อพระเจ้า
แต่ให้เขาเห็นว่าเราเชื่อพระเจ้า

ให้เขาเห็นจากวิธีที่เรารักกัน
จากวิธีที่เราให้อภัยกัน
จากวิธีที่เราเผชิญความทุกข์
และจากวิธีที่เรายังคงกลับมาหาพระเจ้าเสมอ

พี่น้องครับ ความเชื่อที่เรามีวันนี้ เราไม่ได้สร้างขึ้นเองทั้งหมด

เราได้รับมาจากคนรุ่นก่อน

วันนี้จึงถึงคราวของเราที่จะส่งต่อ

ไม่ใช่เพียงส่งต่อวัด อาคาร หรือประเพณี
แต่ส่งต่อ ความเชื่อ

เพื่อว่าวันหนึ่ง เมื่อลูกหลานคิดถึงบ้าน เขาจะจำได้ว่า

บ้านของเรามีพระเจ้าอยู่ตรงกลาง

ขอนักบุญเทเรซาแห่งพระกุมารเยซู
และนักบุญหลุยส์กับนักบุญเซลี มาร์แตง
โปรดเสนอวิงวอนเพื่อครอบครัวของพวกเราทุกครอบครัว

ขอให้บ้านของเราเป็นบ้านแห่งความรัก
บ้านแห่งการให้อภัย
บ้านแห่งการภาวนา

และขอให้ลูกหลานของเราไม่เพียงได้ยินเราพูดถึงพระเจ้า

แต่ได้เห็นพระเจ้าในชีวิตของเรา

อาแมน