พี่น้องพระสงฆ์เบธารามที่รักในพระคริสตเจ้า วันนี้พระวรสารเหมือนถามเราง่าย ๆ คำถามหนึ่งว่า “ตะเกียงของเรายังมีน้ำมันอยู่ไหม?” หญิงสาวทั้งสิบคนมีตะเกียงเหมือนกัน ทุกคนออกไปรอเจ้าบ่าวเหมือนกัน และทุกคนก็เผลอหลับเหมือนกัน สิ่งที่ต่างกันมีเพียงอย่างเดียว คือ บางคนมีน้ำมัน และบางคนไม่มี สำหรับเราที่เป็นพระสงฆ์ เราก็อาจมี “ตะเกียง” ที่สวยงามมาก มีวัด มีงาน มีหน้าที่ มีประสบการณ์ มีโครงการ มีประวัติศาสตร์ของคณะที่น่าภาคภูมิใจ แต่คำถามสำคัญไม่ใช่ว่า ตะเกียงของเราสวยแค่ไหน คำถามคือ ยังมีน้ำมันอยู่หรือไม่? น้ำมันนั้นคือชีวิตภายในของเรา คือความสัมพันธ์ส่วนตัวกับพระคริสตเจ้า คือการภาวนา คือการอยู่ต่อหน้าพระองค์ คือการกลับไปถามตัวเองว่า “ทุกวันนี้ ฉันยังทำสิ่งเหล่านี้เพราะรักพระองค์อยู่หรือไม่ หรือเพียงเพราะเป็นหน้าที่?” นักบุญเปาโลในบทอ่านวันนี้ชี้ให้เราเห็นว่า แหล่งพลังของเราคือ พระคริสตเจ้าผู้ทรงถูกตรึงกางเขน โลกอาจมองไม้กางเขนว่าเป็นความอ่อนแอ เป็นความโง่เขลา แต่สำหรับเรา ไม้กางเขนคือพลังของพระเจ้า และนี่คือหัวใจของชีวิตธรรมทูตด้วย

บรรดามิชชันนารีเบธารามรุ่นแรกที่มายังดินแดนแห่งนี้ ไม่ได้มาด้วยความพร้อมทุกอย่าง ไม่ได้รู้ว่าข้างหน้าจะพบอะไร แต่พวกท่านมาด้วยหัวใจที่กล่าวว่า Ecce Venio – ข้าพเจ้ามาแล้ว พระเจ้าข้า เพื่อปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระองค์

คำนี้ไม่ควรเป็นเพียงคำของวันแรกที่เราเข้าสู่กระแสเรียก แต่ควรเป็นคำที่เรากล่าวใหม่ทุกวัน เพราะเมื่อเวลาผ่านไป สิ่งที่น่ากลัวที่สุดอาจไม่ใช่ว่าเราหยุดทำงานของพระเจ้า แต่คือเรายังทำงานของพระเจ้าอยู่ ขณะที่หัวใจค่อย ๆ ห่างจากพระเจ้า เราอาจยังถวายมิสซา แต่ภายในเหนื่อยล้า เรายังเทศน์ แต่พระวาจาอาจไม่แตะหัวใจของเราเองเหมือนเมื่อก่อน เรายังรับใช้ผู้คน แต่ความยินดีของวันแรกอาจค่อย ๆ ลดลง ตรงนี้เอง นักบุญออกัสตินพูดกับเราอย่างมาก ท่านเคยแสวงหาความจริงและความสุขจากหลายสิ่ง แต่ในที่สุดค้นพบว่า หัวใจของมนุษย์จะยังคงกระสับกระส่าย จนกว่าจะได้พักในพระเจ้า ชีวิตของท่านเตือนเราว่า การกลับใจไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว แม้เป็นพระสงฆ์แล้ว แม้อยู่ในกระแสเรียกมานานแล้ว แม้ทำงานเพื่อพระศาสนจักรมาหลายปีแล้ว เราก็ยังต้องกลับใจใหม่ทุกวัน บางทีวันนี้ พระเจ้าไม่ได้เรียกร้องให้เราทำงานมากขึ้น แต่อาจกำลังเรียกให้เรา กลับมาเติมน้ำมัน กลับไปหาพระคริสตเจ้าผู้ทรงถูกตรึงกางเขน กลับไปหาความรักแรกเริ่ม กลับไปหาความยินดีที่เราเคยมี เมื่อครั้งตอบรับเสียงเรียกของพระองค์ และเมื่อกลับไปถึงตรงนั้น เราอาจไม่ต้องพูดอะไรยาว เพียงกล่าวกับพระองค์อีกครั้งว่า Ecce Venio – ข้าพเจ้ามาแล้ว พระเจ้าข้า เพื่อปฏิบัติตามพระประสงค์ของพระองค์

อาแมน